•••๐`Au-Z@`๐•••

กลับมาแล้วหละ

หายหัวไปนานเล้ยหวะ

********************

*ผมไม่สบาย*

เหตุการณ์เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2550

ผมเริ่มมีไข้ขึ้นสูง อาการหนาวๆสั่นๆ ไม่มีใครมาโอบกอดให้อุ่นใจ

แต่ก้ไม่ใช่ ไม่ใช่โรคขาดความอบอุ่นนะ

ต่อมาอาการก้ทรุดลง ฮวบ ฮวบ

กินอะไรก้ลง เดินก้ไม่ไหว นอนก้ไม่หลับ ไม่สบายเลย

จนมาวันที่ 11 ผมก้ไปโดนเข็มจึกแรก ที่ Lab เจาะเลือด

หมอบอกว่าให้รอผลอีก 30 นาที

....

ผ่านไป 30 นาที ก้ไปรับผล ปรากฎว่า ผมเป็น ไข้เลือดออก

แย่หวะ โคตรเครียดเลยอะ มะอยากนอน โรงพยาบาลหง่า

อะนะ ไปนอนโรงพยาบาลอยู่ 3 คืน

ไปวันแรก โคตรเสียวเลยอะ

พอไปถึงก้ขึ้นเตียง แล้วเขาก้ปล่อยให้นอนไปเล่นๆแปปนึง

แล้วต่อมา นางพยาบาล สุดจะป้า แต่ก้ดูสวยดีไม่ใช่เล่นนะ (อิอิ!!)

ก้มาถึงตัวผม พร้อมกับอุปกรณ์แพทย์ มีตั้งแต่เข็มยัน เครื่องวัดความดัน

เมร่งเอ๊ย! เห็นเข็ม แล้วเสียวขนลุกเลยหวะ ตอนแรกก้หวังว่า คงไม่ต้องเจาะให้น้ำเกลือมั้ง

แต่ไหงไปมา เขาก้เอาสายยางมารัดผม พร้อมกับ หลอดเข็ม เล็กจี๊ดๆๆ แต่เจ็บป๊าบๆๆ

เหอะๆโดนหวะ อะจ๊าก ...

ผมอยู่โรงพยาบาลอยู่ เป็นเวลา 4 วัน 3 คืน

เป็นเวลาที่ทำให้ผมสำนึกเลยจริงๆ แล้วแอบบ่นทุกๆคืน ในความฝันอยู่เสมอ

ว่า "ถ้าหายแล้วผมจะตัดผมทรง สกรีนเฮด"

ได้อยู่อย่างนี้ ได้รู้จักถึงความลำบากจริงๆเลยหวะ

เหงามากมาย อยู่คนเดียวทุกคืน ต้องคอยระวังไม่ให้แขนไปทับโดนเข็มที่จิ้มอยู่

ต้องหนาวเหน็บแทบจะขาดใจ เหมือนไม่มีอะไรมาห่อหุ้มร่างกาย

ต้องคอยฟังเสียงของไอ่คนป่วยเฉี้ย (ที่เมร่งคอยบ่นอยู่ทุกคืนว่าจะกลับบ้าน จนกรุต้องนอนไม่หลับ)

ต้องฝันร้ายอยู่บนเตียงแข็งเป้ก จนเหงื่อไหลท่วมทุกคืน

*ต้องคอยรอว่า สักวัน เราจะได้ไม่ทรมานใจ ทรมานกายอยู่ อย่างนี้*

************************

ขอขอบคุณ

เพื่อน ม.5ทุกๆคนของผม ที่มาเยี่ยมผมทำให้ผมรู้สึกปราบปลื้มใจเป็นอย่างมาก

ซึ้งเจงๆหวะ (มากันอย่างกะว่าจะมาถล่มโรงพยาบาลอะ)

พลอย (หฤทัย5/1) แหลม เมย์ และ หงส์ ที่มาเปิดคาเฟ่รอบดึกให้กลับผมในคืนสุดท้าย

ตอนเวลาทุ่มกว่า - 2ทุ่ม ทำให้ผมนอนหลับฝันดี และ ฮากร๊าก ตลอดคืน (แอบอมยิ้มอยู่นะเนี่ย)

เพื่อนรักของผมทั้งกลุ่ม นายบอม นายกราฟ นายอู๋ แล้วก้นายแจ๊ค (ไอ่แจ๊คไม่มาคนเดียว...ตัดเพื่อน หลอกๆ)

- ใจมากบอมที่มาคอยเยิงตรีนกรุถึงโรงพยาบาล

- ใจมากกราฟที่มาแวะเยี่ยมเยียนก่อนเป้นคนแรกก่อนมรึงกลับบ้าน

ได้ยินมรึงบอกว่ามรึงมาก่อนแต่หากรุไม่เจอ (ซึ้งๆ ปลื้มใจหวะ สาส!!)

- ใจมากอู๋ (แอ๋ว) ที่คอยมาอยู่ช่วยกรุต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยียน เหอะๆ

- ใจมาก ไอ่เฉี้ยแจ๊ค ที่ไม่ได้มาเยี่ยมกรุ แต่พอกรุไปถึงโรงเรียน

มรึงก้บอก กรุว่ามรึงกำลังจะไปแต่กรุออกก่อนอะ ก้ยังดีใจ

PlaYangZ กลุ่ม Eub eiei

- ขอบคุณปลานะ ที่มาค่อยเฝ้าพี่ เยี่ยมพี่อยู่ 2 วันติดๆ และ ยังมาห่วงใยกัน

เอา MP มาให้ฟัง เอาตุ๊กตามาให้กอด (ยังไม่ได้แกะออกจากถุงเลยหละ เก็บไว้น่ารักดีนะ)

- ขอบคุณทุกๆคนในกลุ่ม Eub eiei ที่แวะมาคุย เฮฮา กันข้างเตียงคนป่วยอย่างกรุ

Audy Lewly Puipy Porpy

ขอบคุณมากที่มาเยี่ยม และ เอานมมาให้

- ขอบคุณปุ้ยมาก ที่ทำให้รู้ว่า มรึง กับ กรุ ยังคุยกันได้

- ขอบคุณหลิวที่ต้องมีธุระกลับบ้าน แต่ ดันยอมสละเวลามาเยี่ยมกรุ

- ขอบคุณปอ ที่มากวน และ ทำให้ฮา

- ขอบคุณออดี้ ที่มาด้วยการถูกบังคับให้มา เฮ้อๆๆๆ

ขอบคุณมากมายแล้วกันนะ...แค่นี้ก้ดีเกินพอ

เจ็บนี้อีกนาน...เข็ดไปเลยหวะ

วันหลังจะพยายามไม่ให้ยุงกัดอีกคร้าบบบ

"ผมกลัวเข็ม"

เพราะดี น่าจะฮิต มากๆในตอนนี้อะมั้ง เพลงสู้ชีวิตดีหวะ มีแง่คิด

 อะนะ ประเดิมๆ อะไรแปลกๆ ช่วงนี้บ้าหาอะไรมาใส่ บล๊อก กระจาย

ขโมยมาจากคนสนิทใกล้ๆกันนี้เองเหอะๆ อื้ม เด๋วพูดมาก แล้วเด๋วรู้ ไม่เอาลงอีกอะ เศร้าๆ T_T

วันนี้ไป ดูหนังสือมางับ + ไปรับหนังสือเรียน

แต่ อะนะ เซ็งจริงๆหวะ หนังสือที่จะสั่งหมดทุกเล่ม ไม่มีเหลือเลย เศร้า

(ศูนย์หนังสือ ก้ออกจาหย่ายโต แต่ดันไม่มีเลยสักเล่มที่เราอยากจะซื้อ เลยไม่มีใครได้หนังสือกลับมาเลย เพราะหมด สต๊อก)

เห้อ นี่หละหน่า ที่ใหญ่ย่อมมีการใส่ใจรายละเอียดได้น้อย เหอะๆ

***ศูนย์หนังสือ จุฬาฯ***

หลังจากนั้น พวกเรา 4 คน 4 ควาย ก้เดินเซ็งตุ้ยไป พร้อมกับเดินบ่นไปตลอดทาง

แล้วก้มีนายคนนึงพูดขึ้นมาว่า เมร่งออกจาหย่าย หนังสือบางเล่มยังไม่มีเลย

เด๋วเอาระเบิดมาวางเมร่งเลย เหอะๆ (พูด โดย นายหน้าเป็ด -กราฟฟี่- เรานี่เอง)

***พี่แกโหดงับ***

ต่อไปพวกเรา ก้ จ้ำๆ กันไป ณ MBK ไปดูหนังแก้เซ็ง

อย่างที่ได้นัดหมายครับ พวกเราจะไปดู Resident Evil :Extinction:

เห็นเค้าบอกว่าภาคนี้เป็นภาคจบ แต่ดูๆไปแล้วคงมีต่ออะ ไหงบอกว่าเป็นหนังไตรภาคไหงวะ

รู้สึกว่าไม่เหมือนในเกมส์เลยอะ มันยังมันส์ไม่จบเลยอะ ดีนะถ้าเกิดยังมีภาคต่ออะ

โคตรลุ้นๆเลยอะ ชอบๆมาก แต่ภาคนี้สุดๆเลยๆ แต่แอบเสียวทุกทีเลยอะ น่ากลัวอะ สะดุ้งเป็นระยะ

(แทบกร๊ด เหอะๆ ล้อเล่นงับ แต่กลัวหวะ ถ้าเราไปอยู๋ในเหตุการณ์อย่างนั้นจริงๆ กรุยอมให้โดนกัดตั้งแต่เจอเลยอะ)

อะนะ ก้วันนี้ก่อนกลับ ก้มัว มั่ว เถียงกันอยุ่บ้าบอ

ว่า เฮียกราฟจะไปจตุจักร ต่อ ป๋าบอมอยากได้รองเท้า + นาฬิกา ส่วนน้องแอ๋วไหงก้ได้ พี่แกตามไปได้ทุกที อิอิ

ก่อนกลับเรามีสมาชิกเพิ่มมาอีก 1 ท่าน นั่นคือท่านป้า แห่งคณะศิลปศาสตร์ จุฬาฯ งับๆ

เราเดินเข้า สยามฯ แล้วก้เดินกลับไปขึ้นรถพร้อมกลับแม่กลอง

***แอบดีใจระหว่างทางที่เดินกลับมา***

ระหว่างสะพานรถไฟฟ้า BTH สถานี อนสุสาวรีย์ฯ

ในระหว่างที่บ่นพรึมพรำ งึมงำ ตั้งแต่เช้า ยันบ่าย สาย ยันค่ำ

แต่วันนี้โชคชะตาไม่ได้เล่นตลกกับป๋ม

ไม่รุ้อะไรโดนใจดันเดินไป เดินมา เพื่อนบอมก้บอก "ออดี้มา"

ตอนแรกนึกว่ามันหลอกเมร่งเอ๊ย ดันไม่หลอก ความจริงที่น่าตกใจ

หันไปอีกทีก้เดินผ่านมาใกล้ๆแล้ว หัวใจเต้นตุบ ตุ้บ

ได้เจอหน้าสักที คิดถึงมากมาย เง้อ อยากบอกว่า"คิดถึง"

ระหว่างนั่งรถมา แอบหลับหนึ่งงีบ

แต่ดันซวย นั่งคันเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง รถตู้ไม่มีเบาะรองหัว

เจ็บโคตรๆ เมื่อยด้วยอะ พอจะนอนทีก้เอียงไปหาคนข้างๆบ้าง

ข้างซ้ายก้ไอ่อู๋ (แอ๋ว) ข้างขวาก้ใครไม่รุ้ หน้าเหี้ยมมากๆ

ตอนที่ตื่นขึ้นมา ได้ยินเขาแอบโม้

เห็นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก้มีคนโทรเข้ามา

เขาคุยกันว่า เออ วันนี้พี่มาดูสถานที่ รอเตรียมถ่ายทำ เรื่อง ลองของ ภาค 3 ที่แม่กลอง

แล้วเขาก้พูดว่า เออ ดูพี่เล่นหนังแล้วเป้นไง (หนังห่าอะไรวะ ยังไม่เคยเห้นหน้าพี่เลยอะ อิอิ)

กำๆ ตอนก่อนลงรถ เขามีกวนตรีนด้วยอะ เขาแอบตะโดนบอกคนหน้ารถว่า

"เห้ย! จอดหน้า Big C นะ" เวงๆ ตั้งแต่กรุเกิดมากรุยังไม่เคยเห็นเจอ บิ๊กซี โผล่ในจังหวัดกรุเลยอะ

เวงกำ ผมไปเจอคนบ้าเข้าแล้วหรอครับเนี่ย!!!

ไม่รู้ว่า เวลาที่พูดอย่างนี้ออกไป จะมีใครต้องเจ็บปวดใจหรือปล่าว? ขอโทษด้วยนะ ที่ใจฉันเป็นอย่างนี้ ฉันว่าฉันหลายใจ และ หลอกใครหลายคน ขอโทษที่ใจฉันมันมีเพียงเธอคนนั้น

***ขอบคุณ สำหรับทุกความคิดเห็นนะครับ***

***ขอให้โชคดี และ มีแต่สิ่งดีเกิดขึ้นกับคุณ***

-Have a GOOD~TIME-

*สุดท้าย*

*ทำไมเราต้องกินอาหารเพื่อดำรงชีวิตอยู่ได้*

*แต่ทำไมเวลาเรามีทุกข์เรา รู้สึกว่าเราไม่สบายใจ*

*ความทุกข์มีมากมาย ทำไมเราไม่กินความทุกข์แทน อาหารที่เรากินอยู่*