Profilo di Surachet•••๐`Au-Z@`๐•••FotoBlogElenchiAltro  |  Strumenti Guida |
|
01 gennaio Happy new year 2551ขอให้มีความสุขกันมากๆนะครับ
Happy new year 2551
********************
 เฮ้อ!!!
เซ็ง เซ็ง เซ็ง...~.~
การพิมพ์อะไร ซ้ำๆ คงแปลความหมายได้ว่า ความรู้สึก และ อารมณ์ เราในตอนนี้ อาจจะเป้นอย่างนั้นจริงๆ
ตอนนี้ผมนั่งอยู่หน้าคอมเป้นเวลา 3 ทุ่มกว่าๆ ไม่มากนัก
ผมนั่งเซ็ง และ พึ่งกดแอ๊พเพลีย ออฟไลน์ หลังจากที่กดเข้าไปทักกับคนที่เราแอบรักว่า
•••๐` Au-Z@ `๐••• 'ღ' ชี วิ ต ติ ด อ ยู่ กั บ ก า ร ร อ ค อ ย~* 'ღ' ღ~ BB ~ღ says:
. เพียงแค่ จุดเดียวที่ผมอยากให้เธอตอบรับกลับมาบ้างด้วยคำทักทาย
เธอก้ตอบรับกลับมาอย่างที่ฉันได้หวังไว้
แต่ไม่อยากกวนแล้วอะ ดูไม่ค่อยว่างเลยอะ ทำงานอยู่รึปล่าว?
โอ๊ย!!!
ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วเว้ยส์ ไม่อยากทำอะไรแล้วอะ
อยากร้องไห้อะ ไม่ไหวแล้วอะ
สาเหตุมันเพราะอะไร?
ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้
คนบ้าบอ คิดไปเอง ไร้สาระจริงๆ
เฮ้อ ฮื่ม Hmm...
********************
ตอนนี้เรื่องความรัก ก้ไม่เป็นที่อันดีเลย
รู้สึกไม่สบายใจ เคืองใจบ้าง น้อยใจบ้าง บ้าบอบ้าง
บางทีก้รู้สึกว่า ไม่อยากมีแล้วหัวใจ...แต่ก้อยากหาใครมารักษาใจให้มันหายช้ำ
กับเธอ ฉันจะมีโอกาสไหม?
เหมือนคนอื่นๆที่อยู่รอบตัวเธอ เขาคงจะมีโอกาสมากกว่าฉัน
ท้อใจง่ายๆ ดีหวะ แต่ไม่ยอมแพ้หรอก?
ฉันไม่ได้พยายามที่จะลืมใคร...เพียงแค่ฉันอยากจะมี "รักแท้" อย่างคนอื่น
 " รูปภาพแรกที่ฉันได้จากเธอ...หลังจากที่ฉันคิดกับเธอเปลี่ยนไป "
ปล* คนไม่มีอารมณ์จะเขียน...คงไม่ว่ากันนะ
 31 dicembre ความต้องการของผู้ชายผู้อันเป็นที่รักสวัสดี สวัสดี สวัสดี *
 ****************************************
มาแล้ว มาแล้ว!!!
กว่าจะมาอัพได้ก้นานแสนนาน เพราะขี้เกียจออนหวะ
ช่วงนี้ไวรัสมันก่อกวนเยอะแยะ ยั๊วเยี๊ยะ
อะนะ เมื่ออาทิตย์ก่อนก้พึ่งแสดงละครหน้าเวทีไป
สนุกมากมาย รู้สึกว่าเหนื่อยกับเวลาที่ใช้ไปจริงๆ
ผมได้รับบทเป็น P`Q วง Flure
บทใน MV รักแห่งสยาม
ส่วนพระเอกของเราห้องเราก้คือ
นายบอม รับบทเป็น ไอ่ขวัญ
นางเอกของเราก้คือ
นางน้ำ รับบทเป็น อีเรียม
ตลกดีนะ! วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ไม่อยากอัพอะไรเลยอะ
คงเพราะว่าชีวิตใกล้สิ้นปีมันคงไม่มีความสุข
แต่จริงๆแล้วมันก้เหมือนทุกปีอะนะ
ฉันก้ทนเหงาอย่างนี้มาตั้งหลายปีแล้วหนิ
หลังจากที่รู้จักกับ ความรัก อะ
เมื่อตอนประมาณกลางเดือนมีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับเรา
แต่เราก้พยายามค้นหาคำตอบจนได้รู้สักทีว่า คำตอบมันคืออะไร?
จนตอนนี้...
ฉันเข้าใจแล้ว ว่าสิ่งที่ฉันตามหามันคืออะไร?
มันดูตลกใช่ไหม? ที่เอาเรื่องส่วนตัว มารบกวนกับเรื่อง เรียนอะ
ฉันเพิ่งโดดเรียนไป หลายคาบเพื่อไปนั่งเศร้ากับเพื่อนผม นั่นคือ นายณัฐ
แต่ผมก้ได้พูดคุยกับเค้ามากมาย จนต่างได้รู้คำตอบที่อยู่ค้างคราในใจ
ว่า...
ความต้องการของผู้ชายผู้อันเป็นที่รัก
แท้จริงแล้ว
เขาต้องการความใกล้ชิด มิใช่ Sex จากเธอ
เขาต้องการความห่วงใย มิใช่การเดินห่างออกจากกัน
เขาต้องการให้คนรักมาแคร์กัน มิใช่ให้เธอไปพูดถึงแต่คนอื่น
แต่ก้มีเรื่องหลายอย่างอีกมากมายนะ...ที่เรายังไม่เคยค้นเจอมัน
แล้วก้ตลกอีกดีนะ...ที่วันนี้ฉันเจ็บมากมายกับสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจไป *
ไว้จะมาเขียนต่อนะงับ
15 dicembre sleepless...38 hour สเปซอะไรเนี่ย อัพยากจัง !!
หุหุ มาถึงก็บ่นเลย .. ก็มันอัพยากจริงๆนี่นา เพราะพื้นหลังมันเป็นสีรุ้งอะ
colorful ขนาดนั้น มันเลยหาสีที่ตัดกันยากอะ
จะเอามาเป็นสีฟ้อนต์มันจะได้เด่นๆ แต่มันหายากอ่า เลยมั่วๆเอาเลยละกันนะ คิคิ -*-
"*วันนี้นายอู๋ซ่า เจ้าของสเปซเค้าเข้ามาอัพเองไม่ได้
เนื่องจากว่า เน็ตไม่ค่อยดี ก็เลยฝากมาอัพให้แทน*"
 เริ่มยังไงดีล่ะ สเปซชาวบ้านอัพไม่ถูก - -"
งั้นเอาเรื่องที่เจ้าของสเปซเค้าฝากมาเลยแล้วกันนะ
อู๋น้อยฝากมาอัพสถิติของตัวเอง เค้าเล่าให้ฟังว่า ตื่นตั้งแต่ 7.30 ของเช้าวันศุกร์
และยังไม่ได้นอนเลยจนถึง 21.00 ของวันนี้
นับเวลารวมๆทั้งหมด ก็ราวๆ 38 ชั่วโมง
-*-
อีกไม่นานอู๋คงจะกลายเป็นมนุษย์ค้างคาวแล้วแหละ ไม่หลับไม่นอนขนาดนั้น
เค้าบอกว่า ไม่อยากนอน เพราะนอน แล้วจะฝัน พอตื่นขึ้นมา ความฝันก็จะหมดไป..
เน่าได้อีก ...อ้วก - -
ล้อเล่นน้า แต่ก็จริงของเค้าเนอะ ความฝัน ยังไงมันก็คือความฝัน
ในฝัน โลกมันช่างสวยงาม เต็มไปด้วยสิ่งที่เราอยากให้มันเป็น
อยู่ในฝัน ทำไมมันมีความสุขจัง? ฝันแล้วไม่อยากตื่น
เพราะตื่นขึ้นมาทีไร ความฝันที่ดีเหล่านั้นจะหายไปหมด
เหลือเพียงแค่กลิ่นอายของความสุขเพียงน้อยนิดที่จะติดอยู่ในความจำ
ภาพเลือนลาง ไขว่คว้าไม่ได้ ..ต้องพบเจอกับสิ่งเลวร้ายบนโลกของความจริง
แล้วแบบนี้ ใครเล่าจะอยากตื่นขึ้นมา ?
หลายคน จึงเลือกที่จะจมอยู่กับความฝันตลอดกาล
เพราะในฝันฉันสามารถทำอะไรก็ได้ อยากให้อะไรเป็นยังไงทำได้หมด
เหมือนโลกทั้งใบอยู่ในมือของเรา
พูดๆไป เราเองก็เข้าข่ายเหมือนกันน้า
ล้มตัวลงนอนทีไร ก็อยากจะนึกถึงเรื่องราวต่างๆ
พยายามนึกถึงเรื่องราวและเหตุการณ์ที่อยากให้เกิดขึ้น แม้ว่า..
จะรู้อยู่เต็มอกว่า มันไม่มีทางที่จะเกิดขึ้น
แต่ก็ยังจะคิด ยังจะพร่ำเพ้อจินตนาการถึงมัน
อย่างน้อย ก็ได้ยิ้มคนเดียวในความคิดบ้าๆบอๆ
ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำแบบนั้นทำไม เพื่ออะไร ?
ทั้งๆที่รู้ว่า ยิ่งทำยิ่งเจ็บ เมื่อหวนนึกถึงความจริงอีกครั้ง...
++ เศร้า :'(
เอ๊ะๆ อัพเรื่องของอู๋อยู่ดีๆ ทำไมออกทะเลมาซะงั้นล่ะ - -
กลับๆกลับเข้าเกาะ เล่าเรื่องเดิมต่อกันดีกว่า ++
อืม ช่วงนี้นายอู๋ซ่า เค้าก็กำลังมีเรื่องเครียดๆอยู่เหมือนกัน
ก็ไม่ใช่เรื่องใดอื่นไกล เรื่องของหัวใจนี่แหละ...
เราก็ไม่รู้จะพูดยังไงอะนะ ไว้ให้เค้าเข้ามาอัพเองละกัน เราเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมาก
แต่ยังไงก็เอาใจช่วย จะทำอะไรก็คิดตัดสินใจอะไรดีๆแล้วกัน
จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดมาก ไม่ต้องมานั่งเสียใจอีก
นายเองก็คงไม่อยากเสียใจ และ คงไม่อยากให้คนอื่นเสียใจด้วยเช่นกัน
... 10 dicembre - ขอบคุณสำหรับการเยี่ยมเยียน~*
กลับมาแล้วหละ หายหัวไปนานเล้ยหวะ ******************** *ผมไม่สบาย* เหตุการณ์เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2550 ผมเริ่มมีไข้ขึ้นสูง อาการหนาวๆสั่นๆ ไม่มีใครมาโอบกอดให้อุ่นใจ แต่ก้ไม่ใช่ ไม่ใช่โรคขาดความอบอุ่นนะ ต่อมาอาการก้ทรุดลง ฮวบ ฮวบ กินอะไรก้ลง เดินก้ไม่ไหว นอนก้ไม่หลับ ไม่สบายเลย จนมาวันที่ 11 ผมก้ไปโดนเข็มจึกแรก ที่ Lab เจาะเลือด หมอบอกว่าให้รอผลอีก 30 นาที .... ผ่านไป 30 นาที ก้ไปรับผล ปรากฎว่า ผมเป็น ไข้เลือดออก แย่หวะ โคตรเครียดเลยอะ มะอยากนอน โรงพยาบาลหง่า อะนะ ไปนอนโรงพยาบาลอยู่ 3 คืน ไปวันแรก โคตรเสียวเลยอะ พอไปถึงก้ขึ้นเตียง แล้วเขาก้ปล่อยให้นอนไปเล่นๆแปปนึง แล้วต่อมา นางพยาบาล สุดจะป้า แต่ก้ดูสวยดีไม่ใช่เล่นนะ (อิอิ!!) ก้มาถึงตัวผม พร้อมกับอุปกรณ์แพทย์ มีตั้งแต่เข็มยัน เครื่องวัดความดัน เมร่งเอ๊ย! เห็นเข็ม แล้วเสียวขนลุกเลยหวะ ตอนแรกก้หวังว่า คงไม่ต้องเจาะให้น้ำเกลือมั้ง แต่ไหงไปมา เขาก้เอาสายยางมารัดผม พร้อมกับ หลอดเข็ม เล็กจี๊ดๆๆ แต่เจ็บป๊าบๆๆ เหอะๆโดนหวะ อะจ๊าก ... ผมอยู่โรงพยาบาลอยู่ เป็นเวลา 4 วัน 3 คืน เป็นเวลาที่ทำให้ผมสำนึกเลยจริงๆ แล้วแอบบ่นทุกๆคืน ในความฝันอยู่เสมอ ว่า "ถ้าหายแล้วผมจะตัดผมทรง สกรีนเฮด" ได้อยู่อย่างนี้ ได้รู้จักถึงความลำบากจริงๆเลยหวะ เหงามากมาย อยู่คนเดียวทุกคืน ต้องคอยระวังไม่ให้แขนไปทับโดนเข็มที่จิ้มอยู่ ต้องหนาวเหน็บแทบจะขาดใจ เหมือนไม่มีอะไรมาห่อหุ้มร่างกาย ต้องคอยฟังเสียงของไอ่คนป่วยเฉี้ย (ที่เมร่งคอยบ่นอยู่ทุกคืนว่าจะกลับบ้าน จนกรุต้องนอนไม่หลับ) ต้องฝันร้ายอยู่บนเตียงแข็งเป้ก จนเหงื่อไหลท่วมทุกคืน *ต้องคอยรอว่า สักวัน เราจะได้ไม่ทรมานใจ ทรมานกายอยู่ อย่างนี้* ************************ ขอขอบคุณ เพื่อน ม.5ทุกๆคนของผม ที่มาเยี่ยมผมทำให้ผมรู้สึกปราบปลื้มใจเป็นอย่างมาก ซึ้งเจงๆหวะ (มากันอย่างกะว่าจะมาถล่มโรงพยาบาลอะ) พลอย (หฤทัย5/1) แหลม เมย์ และ หงส์ ที่มาเปิดคาเฟ่รอบดึกให้กลับผมในคืนสุดท้าย ตอนเวลาทุ่มกว่า - 2ทุ่ม ทำให้ผมนอนหลับฝันดี และ ฮากร๊าก ตลอดคืน (แอบอมยิ้มอยู่นะเนี่ย) เพื่อนรักของผมทั้งกลุ่ม นายบอม นายกราฟ นายอู๋ แล้วก้นายแจ๊ค (ไอ่แจ๊คไม่มาคนเดียว...ตัดเพื่อน หลอกๆ) - ใจมากบอมที่มาคอยเยิงตรีนกรุถึงโรงพยาบาล - ใจมากกราฟที่มาแวะเยี่ยมเยียนก่อนเป้นคนแรกก่อนมรึงกลับบ้าน ได้ยินมรึงบอกว่ามรึงมาก่อนแต่หากรุไม่เจอ (ซึ้งๆ ปลื้มใจหวะ สาส!!) - ใจมากอู๋ (แอ๋ว) ที่คอยมาอยู่ช่วยกรุต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมเยียน เหอะๆ - ใจมาก ไอ่เฉี้ยแจ๊ค ที่ไม่ได้มาเยี่ยมกรุ แต่พอกรุไปถึงโรงเรียน มรึงก้บอก กรุว่ามรึงกำลังจะไปแต่กรุออกก่อนอะ ก้ยังดีใจ PlaYangZ กลุ่ม Eub eiei - ขอบคุณปลานะ ที่มาค่อยเฝ้าพี่ เยี่ยมพี่อยู่ 2 วันติดๆ และ ยังมาห่วงใยกัน เอา MP มาให้ฟัง เอาตุ๊กตามาให้กอด (ยังไม่ได้แกะออกจากถุงเลยหละ เก็บไว้น่ารักดีนะ) - ขอบคุณทุกๆคนในกลุ่ม Eub eiei ที่แวะมาคุย เฮฮา กันข้างเตียงคนป่วยอย่างกรุ Audy Lewly Puipy Porpy ขอบคุณมากที่มาเยี่ยม และ เอานมมาให้ - ขอบคุณปุ้ยมาก ที่ทำให้รู้ว่า มรึง กับ กรุ ยังคุยกันได้ - ขอบคุณหลิวที่ต้องมีธุระกลับบ้าน แต่ ดันยอมสละเวลามาเยี่ยมกรุ - ขอบคุณปอ ที่มากวน และ ทำให้ฮา - ขอบคุณออดี้ ที่มาด้วยการถูกบังคับให้มา เฮ้อๆๆๆ ขอบคุณมากมายแล้วกันนะ...แค่นี้ก้ดีเกินพอ
เจ็บนี้อีกนาน...เข็ดไปเลยหวะ วันหลังจะพยายามไม่ให้ยุงกัดอีกคร้าบบบ "ผมกลัวเข็ม"
06 ottobre อาหารของคนเรา?
สวัสดีงับ!!! ประเดิม เปิดตัวกันด้วย MV อกหัก ของพี่ๆ Bodyslam
เพราะดี น่าจะฮิต มากๆในตอนนี้อะมั้ง เพลงสู้ชีวิตดีหวะ มีแง่คิด
ขโมยมาจากคนสนิทใกล้ๆกันนี้เองเหอะๆ อื้ม เด๋วพูดมาก แล้วเด๋วรู้ ไม่เอาลงอีกอะ เศร้าๆ T_T วันนี้ไป ดูหนังสือมางับ + ไปรับหนังสือเรียน แต่ อะนะ เซ็งจริงๆหวะ หนังสือที่จะสั่งหมดทุกเล่ม ไม่มีเหลือเลย เศร้า (ศูนย์หนังสือ ก้ออกจาหย่ายโต แต่ดันไม่มีเลยสักเล่มที่เราอยากจะซื้อ เลยไม่มีใครได้หนังสือกลับมาเลย เพราะหมด สต๊อก) เห้อ นี่หละหน่า ที่ใหญ่ย่อมมีการใส่ใจรายละเอียดได้น้อย เหอะๆ ***ศูนย์หนังสือ จุฬาฯ*** หลังจากนั้น พวกเรา 4 คน 4 ควาย ก้เดินเซ็งตุ้ยไป พร้อมกับเดินบ่นไปตลอดทาง แล้วก้มีนายคนนึงพูดขึ้นมาว่า เมร่งออกจาหย่าย หนังสือบางเล่มยังไม่มีเลย เด๋วเอาระเบิดมาวางเมร่งเลย เหอะๆ (พูด โดย นายหน้าเป็ด -กราฟฟี่- เรานี่เอง) ***พี่แกโหดงับ***
ต่อไปพวกเรา ก้ จ้ำๆ กันไป ณ MBK ไปดูหนังแก้เซ็ง อย่างที่ได้นัดหมายครับ พวกเราจะไปดู Resident Evil :Extinction: เห็นเค้าบอกว่าภาคนี้เป็นภาคจบ แต่ดูๆไปแล้วคงมีต่ออะ ไหงบอกว่าเป็นหนังไตรภาคไหงวะ รู้สึกว่าไม่เหมือนในเกมส์เลยอะ มันยังมันส์ไม่จบเลยอะ ดีนะถ้าเกิดยังมีภาคต่ออะ โคตรลุ้นๆเลยอะ ชอบๆมาก แต่ภาคนี้สุดๆเลยๆ แต่แอบเสียวทุกทีเลยอะ น่ากลัวอะ สะดุ้งเป็นระยะ (แทบกร๊ด เหอะๆ ล้อเล่นงับ แต่กลัวหวะ ถ้าเราไปอยู๋ในเหตุการณ์อย่างนั้นจริงๆ กรุยอมให้โดนกัดตั้งแต่เจอเลยอะ) อะนะ ก้วันนี้ก่อนกลับ ก้มัว มั่ว เถียงกันอยุ่บ้าบอ ว่า เฮียกราฟจะไปจตุจักร ต่อ ป๋าบอมอยากได้รองเท้า + นาฬิกา ส่วนน้องแอ๋วไหงก้ได้ พี่แกตามไปได้ทุกที อิอิ ก่อนกลับเรามีสมาชิกเพิ่มมาอีก 1 ท่าน นั่นคือท่านป้า แห่งคณะศิลปศาสตร์ จุฬาฯ งับๆ เราเดินเข้า สยามฯ แล้วก้เดินกลับไปขึ้นรถพร้อมกลับแม่กลอง
***แอบดีใจระหว่างทางที่เดินกลับมา*** ระหว่างสะพานรถไฟฟ้า BTH สถานี อนสุสาวรีย์ฯ ในระหว่างที่บ่นพรึมพรำ งึมงำ ตั้งแต่เช้า ยันบ่าย สาย ยันค่ำ แต่วันนี้โชคชะตาไม่ได้เล่นตลกกับป๋ม ไม่รุ้อะไรโดนใจดันเดินไป เดินมา เพื่อนบอมก้บอก "ออดี้มา" ตอนแรกนึกว่ามันหลอกเมร่งเอ๊ย ดันไม่หลอก ความจริงที่น่าตกใจ หันไปอีกทีก้เดินผ่านมาใกล้ๆแล้ว หัวใจเต้นตุบ ตุ้บ ได้เจอหน้าสักที คิดถึงมากมาย เง้อ อยากบอกว่า"คิดถึง"
ระหว่างนั่งรถมา แอบหลับหนึ่งงีบ แต่ดันซวย นั่งคันเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง รถตู้ไม่มีเบาะรองหัว เจ็บโคตรๆ เมื่อยด้วยอะ พอจะนอนทีก้เอียงไปหาคนข้างๆบ้าง ข้างซ้ายก้ไอ่อู๋ (แอ๋ว) ข้างขวาก้ใครไม่รุ้ หน้าเหี้ยมมากๆ ตอนที่ตื่นขึ้นมา ได้ยินเขาแอบโม้ เห็นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วก้มีคนโทรเข้ามา เขาคุยกันว่า เออ วันนี้พี่มาดูสถานที่ รอเตรียมถ่ายทำ เรื่อง ลองของ ภาค 3 ที่แม่กลอง แล้วเขาก้พูดว่า เออ ดูพี่เล่นหนังแล้วเป้นไง (หนังห่าอะไรวะ ยังไม่เคยเห้นหน้าพี่เลยอะ อิอิ) กำๆ ตอนก่อนลงรถ เขามีกวนตรีนด้วยอะ เขาแอบตะโดนบอกคนหน้ารถว่า "เห้ย! จอดหน้า Big C นะ" เวงๆ ตั้งแต่กรุเกิดมากรุยังไม่เคยเห็นเจอ บิ๊กซี โผล่ในจังหวัดกรุเลยอะ เวงกำ ผมไปเจอคนบ้าเข้าแล้วหรอครับเนี่ย!!!
***ขอบคุณ สำหรับทุกความคิดเห็นนะครับ*** ***ขอให้โชคดี และ มีแต่สิ่งดีเกิดขึ้นกับคุณ*** -Have a GOOD~TIME- *สุดท้าย* *ทำไมเราต้องกินอาหารเพื่อดำรงชีวิตอยู่ได้* *แต่ทำไมเวลาเรามีทุกข์เรา รู้สึกว่าเราไม่สบายใจ* *ความทุกข์มีมากมาย ทำไมเราไม่กินความทุกข์แทน อาหารที่เรากินอยู่*
30 settembre ป ว ด หั ว ห ว ะ ~* แสส ! ! !เรื่อง สบายๆในวันธรรมดาของผม
...อะนะ สวัสดีงับ...
!!! ยินดีต้อนรับ !!!
  ช่วงนี้ก้ช่วงปิดเทอม แสนเซ็ง และ เบื่อหน่าย
 เบื่อหวะ!!! ********************
*ตั้งแต่ปิดเทอมมาก้มีแต่เรื่อง ร้าย ร๊าย เกิดกับผม...
เศร้าหวะ ทำไมกรุชอบพิมพ์คำนี้จังวะ วันแรกที่ผมปิดเทอม ก้เตรียมใจไว้แล้วว่าปิดเทอมนี้กรุไม่ได้พักเลย แถมไปด้วยก้เหนื่อยสุดๆ กับก่อนสอบ แล้วยังมาเจอ เรียน รด.อีกงับๆ เง้อๆ เบื่อโว๊ย ขี้เกียจเรียนแล้ว (ทำบ่น อิอิ ไม่กล้าทำ ตั้งใจเรียนต่อไป เพื่อฝันข้างหน้า มีคนที่ควรท้อกว่าเราอีก แต่เขาก้ไม่เคยคิดว่าเขาจะยอมแพ้)
*วันนี้กรุตกลงไปใน ถังน้ำ ที่มีแต่ ขี้นก ...
อะนะ เจงๆแล้ว ผมเป้นต้นเหตุเองอะงับ ป้าเคยให้เอาสายน้ำฝนไปแหย่ในแท๊งค์น้ำ แต่ดันลืมเอาออก แล้วมันหลุดลงไป ทำให้ขี้นกมากมาย น่าอิ อี๋ หยะ แหยง~* อื้ม ตามเวรกำ ของตัวเอง ทำไว้แล้วไม่รับผิดชอบอะ เลยต้องไปเก็บกวาดอะ เหนื่อยมากมาย ปวดขาโคตรๆ งับ สกปรกไปหมดเยยอะเรา อี๋ อี๋ ~_~
*เมื่อวานก่อนกรุเพ้อ บ้าบอ ...
อืม ไม่รู้ว่า ปิดเทอม จิตกับใจ ไม่อยุ่กับเนื้อกับตัวเลย ไม่รู้ว่าตกไปอยู่ที่ไหน ตกไปอยู่กับใคร เง้อๆ ล้อเล่นงับ อื้อ รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้อย่างที่คิดอะ ทำอะไรเชื่องช้า จะทำอย่างนึงก้ดันบังคับตัวเองไม่ได้ แล้วก้มานั่งบ่นในใจ ปวดหัวจะบ้าตาย หัวจะระเบิดดด เศร้าหวะ กรุจะเป็นอีกนานไหมเนื่ย? นับวันยิ่งมากขึ้น -.-
*ฉันอยากพูด และ ระบาย ...
ถ้าเกิดว่าตอนนี้ฉัน อยากจะพูดอะไรสักอย่าง? แต่สิ่งที่ฉันคิด คือ ความว่างเปล่า และ ความเงียบเหงา ไม่รุ้สิ อยากจะพูดแตไม่รู้จะพูดอะไรอะ อื้อ ฉันว่านะ ฉันเหงาอะ ฉันอยากจะคุยกับคนๆนั้นมาก แต่ความจริงแล้ว ฉันไม่มีทางได้คุยกับเธอเลย ทุกวินาทีที่ผู้ชายคนนี้ ได้สนิทกับ เธอ คนอื่นๆมากขึ้นไปเรื่อยๆเท่าไหร่ ก้ยิ่งเหมือนจะลืมเธอไปได้ทุกที ก้อยากนะ อยากให้ตัวเองมีความสุขอะ แต่กลัวว่าสักวันหนึ่งที่ตัวเองไปจากเขาแล้ว จะกลับมานั่งคิดถึง เธอ เหมือนดั่งที่เคยเป็น ทำไมมันมีแต่เธอฝังอยู่ในใจฉัน ฉันไม่รู้ว่า วันไหนที่ฝันของฉันมันจะเป็นจริง หรือว่า วันไหนที่ฉํนจะลืมเธอได้สักที แล้วเธอจะบอกกับฉันว่าเธอไม่มีใจให้ฉันเลย คำตอบจากเธอที่ฉันรอ มีเพียง 2 คำตอบนี้เท่านั้น...
*ตอนนี้กรุนั่งวาดรูป อยู่ที่บ้าน ...
ตอนนี้นั่งวาดรูป แก้เซ็งแก้ปวดหัวอยุ่ ช่วยได้เยอะเลยอะ แต่เจงๆแล้วอยากทำอะไรให้สำเร็จอย่างที่พูดก้เท่านั้นอะ สักครั้งนึง อีกอย่างก้ลองวาดรูปเล่นไปด้วย ฝึกๆ ไม่สวยเลยหวะ แต่ก้อยากที่จะทำอะ ทำด้วยใจ มอบให้ด้วยใจ ภาพประทับใจ Memo PicS.
*กรุคิดถึงใครหลายคน เพราะ กรุผูกพัน...ไม่ใช่เจ้าชู้
เอาเจงๆนะ จะรู้ไหมอะ? ว่าคิดถึงน้องสาวอะ ไม่รู้สิเราห่างเหินกันไปก้ไกลแล้วนะ คงลืมกันไปแล้ว ไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไรอะ? คิดถึงความทรงจำคนที่เราเคยรักเขามากมาย แต่เขากลับทำร้ายจิตใจเรา ตอนนี้ฉันก้รัก และ คิดถึงนะ คิดถึงคนเข้าใจ คนที่คิดอะไรเหมือนกับผม เข้าใจผม คิดถึงคนที่ผมลืมเขาไม่ลง คนที่รัก
 ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็น และ การเยี่ยมชม งับ
  10 settembre ก า ร ร อ ค อ ย - The Waiting~*..."-'-" Seng ~ เซ็ง เซ๊ง เซรง ~ Zeng "+'+"...
 - - ไม่รู้ว่าเป็นอะไร? ทุกครั้งที่ใกล้เธอ กลับไม่รู้สึกว่าเธอห่วงใยกันเหมือนในครั้งหนึ่ง - -
* ช่วงนี้ มีเรื่องให้เครียดมากมาย ทั้ง เรื่องงานที่กองเป็นตั้ง กับ ปัญหาที่ตามมา กดดันเป็นระยะๆ ทำให้อารมณ์แปรปรวนง่ายๆ โกรธง่าย ใจร้อน ไม่แคร์ความรู้สึกของคนอื่นๆ ฮื่มม...เครียดหวะ
* บ่นกับตัวเองหลายครั้ง ต่อหลายครั้งแล้ว แต่มันก้ไม่ยอมที่จะหยุดความคิดที่จะทำงานสักที พักไม่ได้เลย ปวดหมองอะ เซ็งหวะ!!! นี่แหละ คือคำตอบของการผลัดัวันไปเรื่อยๆ การเลื่อนงานไป แล้วบอกว่าไว้ทำวันหลัง เข็ดจริงๆ ครั้งนี้อะ ซึ้งมากมาย 2 อาทิตย์มาแล้ว ที่นอนเกือบตี1ทุกๆวัน ง่วงมากมาย ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าเลยอะ
* เหนื่อยหวะ วันนี้ก้เครียงานออกไปได้มากมาย เครียดนักพักสะหน่อย ขอมาจับเม้าส์ แตะคีย์บอร์ดมา นั่งทำSpaceสุดที่รักซะหน่อย คิดถึง คิดถึง~* เหอะๆ ใกล้สอบแล้วนี่สิตัวดีเลย อีก 2วัน ผมจะเริ่มสอบปลายภาคงับๆ ที่บ้านยังไม่รู้เลยมั้งว่าผมจะสอบแล้วอะ เค้าถามผมก้ไม่พูด เพียงแค่เดินผ่าน ไม่ก้เปลี่ยนเรื่อง ถ้าผมบอกไปว่าใกล้สอบแล้ว เค้าคงบอกว่าให้ไปอ่านหนังสือ เลิกเล่น เลิกคุยได้แล้ว ตั้งใจอ่านๆได้แล้ว ผมเบื่อทีจะมีชีวิตอยู่ในกรอบ เหลี่ยมๆนี้ที่มันกั้นความคิดผม กั้นความเป็นอิสระของผม ในบางทีเราก้ดำเนินชีวิตตัวเราด้วยตัวของเราเอง ถึงแม้ว่ามันจะผิดพลาดต่างๆนานาอะไรก้ตาม ขอให้ได้ประสบการณ์เป็นของตัวเองมันก้คุ้มค่าสำหรับการกระทำนั้นๆ
*ขอบคุณเพื่อนๆนะที่คอยห่วงใย และ คอยช่วยเหลือเรา*
*ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่า การทำเพื่อเพื่อนโดยไม่หวังอะไร มันมีค่าแค่ไหน*
*ขอบคุณเพื่อนๆที่คอยจู้จี้งานใส่กรุมากมาย แสส!!!อัดมาได้ งานกรุก้ยังมะเส็ดอะ*
* * * * * * * * * *
? วันนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไร? รู้อย่างเดียวว่ามีสอบมากมายอะ แต่ก้ได้สิ่งที่หวังคืนมา ได้รูป ที่วาดคืนมาแล้ว Master Piece งานศิลปะภาพวาดสุดท้ายชองเทอมแห่งการเรียนที่บ้าบอนี้ ดีใจมากมาย ได้ 15 คะแนนเต็มอะ ไม่หวังเลยอะ แต่ดูไปดูมาภาพของผมมันทำให้ผมปวดหัวทุกทีที่มองอะ แต่ก้สวยดี อิอิ~* ภาพนี้ผมตั้งใจที่จะวาด แล้ว อาจจะให้เธอดู และ อาจจะมอบให้เธอ แต่วันนี้กลับรู้สึกว่าเธอคนนั้น ที่ฉันเคยคิดหลงผิดว่าเธอห่วงใยฉันมากมาย กลับเปลี่ยนไป ความรู้สึกที่เคยรู้สึกว่าเธอกำลังแคร์เรา มันหายไป หายไป เปลี่ยนเป็นความเย็นชาแทนความห่วงใย รู้สึกว่าเธอ ไม่ค่อยสนใจฉันเลย ไม่รู้ว่าฉันทำผิดอะไรไป ไม่รู้ว่าฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหน ไม่รู้ว่าเธอยังรู้หรือปล่าว ว่าฉันมันแคร์เธออยู่เสมอๆ และ ไม่รู้ว่าเธอนั้นจะรู้ไหม ว่าฉันมองไปที่เธอทุกทีที่เธอไม่ได้มองเห็นฉัน ฉันแคร์เธออยู่นะ แคร์ความรู้สึกกันบ้างสิ คนอย่างเรา มันก้เป็นคนมีความรู้สึกมีอารมณ์นะ ถ้าเกิดว่า เราไปกันไมได้ ก้จบลงซะตอนนี้เลยดีกว่า ดีกว่าปล่อยให้ฉันจ้องฝันละเมอไปไกล ให้ฉันต้องเจ็บไปมากกว่านี้ ไล่ฉันให้ไปจากเธอ ผลักฉันออกไปจากใจของเธอ เป็นเหมือคนไม่รู้จักกัน มันคงทำให้ฉันตัดใจจากเธอไปได้อีกวิธีหนึ่ง เพราะ ฉันตัดเธอออกไปจากใจไมได้ ทุกครั้งที่คิดที่จะทำ แต่มันกลับกลายเป็นว่า ยิ่งลืมเธอเท่าไหร่...ก้กลายเป้นยิ่งจำเธอเท่านั้น ฉันตัดเธอออกจากใจฉันไมได้...แคร์ความรู้สึกของคนบ้าบออย่างฉันบ้าง ฉันท้อ และ เหนื่อยล้า ฉันเบื่อ! ที่เป็นคนที่คอยใส่ใจเธอ...แต่เธอไม่ใส่ใจกันบ้างเลย. แค่อยากถาม และ อยากคุยกับเธอให้เธอหายเครียด หายคิดมาก สบายใจก้เท่านั้น...
********************
17 agosto เวลาไม่เคยรอใคร...อย่าปล่อยให้มันผ่านเลยไปHey!!!...สวัสดีงับ...
วันนี้มานั่งเขียนต่ออารมณ์จากครั้งก่อนที่เกิดอุบัติเหตุนิสนึงในการเขียน อยุ่ดีดีหลุดไป เลยเขียนไม่จบ...จากครั้งก่อนอยากจะเขียนเรื่องวันแม่ แต่ตอนนี้เลยไปแล้ว ปาไป 5 วัน ไม่รุ้ว่ามันจะยังทันอยุ่ไหมอะ? หวังว่าเรื่องนี้ เวลา คงมีให้กับผม พอที่จะแก้ไข และ เติมแต่งมันอีกครั้ง [ไอ่คอมเวง เมร่งเอ๊ย เสือกแฮ้งเวลา กรุเขียนเสดอะ]
สำหรับเรื่อง วันแม่ ผมคิดว่าตลอดชีวิตของผม มันเป็นเวลาอันสั้นมาก ที่ผมได้อยู่กับแม่ ถ้าเทียบกับคนอื่น ผมอยากบอกกับทุกคนที่ยังไม่เคยใส่ใจแม่ของคุณ แล้ว ไม่ฟังคำของท่าน ให้ได้รู้ว่าแม่คนนี้หละ ที่เป็นผู้หญิงที่ดี กว่าแฟนของเรา เขาพูดจริงทำจริง เชื่อใจได้มากกว่า แฟน หรือ กิ๊กของเรา เขาคอยอยุ่เวลาเราเสียใจ หรือ ทุกข์ ได้ดีกว่าทุกคนคนอื่นคนใด เพราะเขาคือ มอบสายเลือด และ วงศ์ตระกูลให้กับเรา.
ความทรงจำ ยังคงตราตรึง... ความรุ้สึกดีดี ไม่เคยเลือนหายไป
ผมยังจำได้ดีไม่เคยลืม ว่าชีวิต 11 ปีของผมเป็นยังไง? ตอนเด็กเล็ก ผมเป็นคนเรื่องมากๆ มากมายเลย ผมจบจากร.ร.ที่วัดเพชรตอนเล็กมากมาย ชั้นที่ต่ำกว่าอนุบาล เพราะที่บ้านขี้เกียจเลี้ยง เพราะเอาแต่ใจ เลยไปปล่อยที่ร.ร.ที่มีคนคุมอะ จำได้ว่าแม่คอยเอาโอวัลตินเย็นใส่ขวดนมมาให้ผมทุกวัน ยอมเสียเวลามากมาย เวลาที่แม่ต้องลำบาก และ ยังต้องมาใส่ใจลูกที่ดื้อดันคนนี้อีก[ผมชอบกินโอวัลตินเย็นใส่ขวดนม ตอนเด็กๆ] แล้วก้ยังจำได้ไม่เคยลืมเลย ตอนป.1 หลังจากผมจบจากอนุบาลบ้าบอ วันๆเอาแต่นอน กิน นอน กิน ตอนป.1 ผมมักจะรุ้สึกไม่อยากเรียน เพราะ มันหนักมากมาย และ ติดการ์ตูนด้วยอะ ผมเกาะขาแม่ทุกครั้งที่ถึงร.ร. พร้อมกับน้ำตาไหล เพราะ อยากอยุ่กับแม่ แม่ที่ต้องคอยเสียเวลาไปส่งผมเข้าร.ร.แล้วยังต้องมาทนผมอยู่ที่ร.ร.เป็นเพื่อนผม จนกว่าผมจะยอมอยู่ เกาะขาจนครู อาจารย์มาช่วยลาก [อายมากมายเพื่อนๆตรึม ยืนดูตอนเข้าแถวเลยอะ เหอะๆ] แล้วก้ตอนป.3 ผมมีงานสำคัอย่างนึงที่ต้องใช้ดอกเข็มที่จำได้น่าจะเป็น ทำพานกลุ่มมั้งนะครับ จัดพานไหว้ครูอะมั้ง แล้วผมต้องเป็นหัวหน้ากลุ่ม ต้องเอาดอกไม้อะไรมามากมาย แม่ผมช่วยผมหาทุกอย่างจนครบ แล้วผมก้ไปร.ร.แต่ผมกลับลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป นั่นก้คือ ดอกเข็ม ลืมไปว่าที่บ้านก้ไม่มี แม่ผมอาสาที่จะไปหาให้กับผม แม่ออกไปหานอกร.ร.เป็นเวลานาน แล้วจน2ชม.แม่ผมก้เข้ามาในร.ร.แล้วไปประกาศให้ผมมารับ ตอนป.4ตอนที่แม่ผมเป็นโรคร้ายขึ้นมาจนไม่สบายหนัก และ ล้มลง ผมก้เป็นห่วงมากมาย ไปดูแลแม่ที่รพ.ทุกๆอาทิตย์ต้องเข้า กรุงเทพฯ ไปทุกอาทิตย์เพื่อเฝ้าแม่ผม ที่ยังมีอาการเสี่ยงมากกับ โรคมะเร็ง แต่แม่ผมก้หายเพราะการผ่าตัดของแพทย์ รุ้สึกเสียน้ำตาเวลาที่แม่ต้องเหมือนจากเราไป เพียงแค่ความคิดก้กลัวแล้ว.
ช่วงเวลาสุดท้าย...T-T
เรื่องราวเรื่องหนึ่งนี้เป้นของเด็กชายคนหนึ่ง กับ ผู้หญิงคนหนึ่ง เกิดขึ้นที่ความคิดถึง ในคืนวันหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งได้ถูกแม่ของเขาวานไปหยิบยาเนื่องมาจากแม่ของเขาปวดหัวมากมาย เชาคนนั้นก้ทำตามที่แม่สั่งโดยที่ไปเอานมมาให้แม่เขาด้วย พร้อมกับเอายาให้แม่เขากิน เพื่อไม่ให้ท้องว่างเวลากินยา แม่เขาก้กินเข้าไป และ นอนต่อ โดยที่เขาคนนั้น ยังคงแปลกใจอยุ่ว่าทำไมแม่ของเขาอยุ่ดีดีทำไมถึงไม่สบายหนักขึ้นมาอย่างนี้ ด้วยความเป็นห่วง เขาจึงเฝ้าดูอาการของแม่ต่อไป โดยไม่หลับไม่นอน แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปชั่วครู่ แม่ของเขาก้เกิดอาการไม่ดีขึ้นมา และ แล้วท่านก้อาเจียนออกมาหมดทั้งยา และ สิ่งที่กินเข้าไป เด็กคนนั้นจึงดูอาการของแม่ และ ดูท่านเฝ้าท่านจนท่านหลับไป และเชดทำความสะอาด จนเขาเองก้หลับไปด้วยความเหนื่อยล้ามากมาย เมื่อเขาตื่นขึ้น เวลาประมาณ 10:00 ของวันหยุด เขาก้ตื่นขึ้น แล้วพบว่าแม่ของเขา นอนนิ่งอยุ่ข้างเขา โดยที่ปกติแม่เขาต้องตื่นแต่เช้า เพื่อไปทำกับข้าว และ อาบน้ำ ไหว้พระ เตรียมตัวไปเปิดร้าน แต่กลับกลายเป้นว่าวันนี้ท่านได้นอน ไม่สบายอยุ่บนเตียง เด็กคนนั้น เลยไปตามคนที้งบ้านเพื่อมาดูอาการแม่ของเขา พร้อมกับเรียกรถพยาบาล แล้วพาไป รพ.ที่ใกล้ที่สุด นั่น คือ รพ.พระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อแม่ผมไปถึงก้เปิดห้องพร้อมกับให้หมอตรวจดูว่าเป็นอะไร แต่ผมต้องกลับบ้านก่อนเพราะหมอยังตรวจไม่ได้ว่า อาการที่เป็นนี้เป็นอะไรกันแน่ แต่ก้มาทีหลังว่า มะเร็งได้กลับมาเยือนแม่ผมอีกครั้ง หลังจากหายไป 3 ปี แต่ครั้งนี้เป็นพอๆกับขั้นเดิม แม่ผมต้องพัก รักษาตัว ผมต้องมาเฝ้าดูแลแม่ทุกๆวัน และ บอกแม่เสมอทุกวันว่า แม่ต้องหายดีนะครับ โดยที่เดือนแรก ผ่านไป แม่ของผม ก้ยังอาการดีอยุ่ แต่หลังจากนั้น แม่ของผม ก้อาการแย่ลงๆ แย่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเวลาเกือบ3เดือน แม่ของผม ก้ไมได้ลืมตาขึ้นมามองลูกคนนี้อีก ได้แต่นอนหยอดอาหารผ่านสายสลิ้ง และ มีเครืองช่วยหายใจ+เครื่องดูดต่างๆมากมาย เพราะท่านไม่ได้ตื่นเลย จนคืนนึงที่ผมเข้าไปเยี่ยมท่านพร้อมกับป้าของผม หลังจากที่เยี่ยมเสร็จ ผมก้ไปกินข้าวต้มติดริมแม่น้ำ พร้อมกับรุ้สึกว่า ความหนาวได้พัดผ่านผมไปช้าๆ รุ้สึกหนาวจับใจ เวลาที่ไม่มีแม่อยุ่เคียงข้าง แต่แล้วเช้าวันต่อมา ผมก้ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมากดัขึ้นตอนตี5 ทำให้ผมสะดุ้งตื่น แต่ผมก้หลับตาลงนอนต่อไป จนตื่นเช้ามา ทุกคนก้ต่างเศร้าทั้งบ้าน แล้วป้าของผม ก้เดินมาบอกกับผมว่า "แม่ของอู๋เสียแล้วนะ" ความรุ้สึกตอนนั้น ทำให้ผมรุ้สึกล้มทั้งยืน ความว่างเปล่าได้เข้ามาขโมบพื้นที่ในความคิดผมไปหมด ทำให้ผมรุ้สึกเฉยชาไป ทำให้ผมโดดเดี่ยว และ เงียบเหงา ทำให้ผมรุ้สึกว่าถ้าขาดท่านไป ผมคงไม่สามารถอยุ่ตัวคนเดียวได้ จนอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก้ไปรพ. เพื่อรับศพท่าน ตอนที่ไปถึงเตียงของท่าน ป้าของผม ก้เข้าไปดู และ ร้องไห้ฟูมฟาย พร้อมกับบอกกับผม สอนผมมากมาย แต่ผมกลับไม่ร้องไห้เลย แต่ในขณะนั้น น้ำตาที่ไหล มันได้ท่วมใจผมไปหมดแล้ว ท่วมใจที่รุ้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างคงจบ ชีวิตของผม ชีวิตที่ขาดหาย.
***************
วันเวลาไม่เคยรอใคร ไม่เคยบอกว่าจะจบเมื่อไหร่
แต่วันเวลา สอนให้รุ้จักคุณค่าของสิ่งที่เสียไปแล้ว
และไม่มีวันได้มันกลับคืนมา
ใครที่ยังมีโอกาสอยู่
ขอให้ดูแลท่านให้ดี ทำตามที่สั่งสอน แทนการโมโหใส่ท่าน
ทำซะ ก่อนที่จะไม่มีเวลาที่จะทำมัน และ มาเสียใจ และ ร้องไห้
เนื่องในวันที่ 12 สิงหา ของทุกปี และ ทุกวันของช่วงชีวิตคุณ
มาทำอะไรเพื่อตอบแทนพระคุณท่านกันเหอะ
บอกรักแม่คุณ แสดงความรักต่อท่าน ช่วยแบ่งเบาภาระท่าน
...ทำซะ พระคุณแม่สูงส่ง ไม่มีอะไรเทียบเทียม...
  P.S. ถึงแม้ว่าผมจะไม่มีวันนั้น ให้ตอบแทนพระคุณท่านแล้ว แต่สิ่งที่แม่สอนไว้ผมจะไม่ลืมมัน และ จะทำตามมันเป็นลูกที่ดีของแม่ครับ รักแม่เสมอ แม่ สุกัญญา ศรีไพฑูรย์ ลงนาม สุรเชษฐ ศรีไพฑูรย์ •••๐` Au-Z@ `๐•••
   07 agosto มันคืออะไร?...เกิดอะไรกับตัวฉันสวัสดี!...
เปิดมาก้รุ้สึกเซ็ง แล้วอะ...ไม่รุ้เป็นอะไร นั่งคิดอะไรไปวันๆ ไม่จบสักที
เมื่ออาทิตย์ก่อนพึ่งไปจัดค่ายกันมา สำหรับค่ายนี้ ก้คือ "ค่ายมดแดง"...
...เริ่มจากวันแรก ที่เราออกเดินทางออกจากโรงเรียน ตอนเวลา 17.00 น. ของวันที่ 27 กรกฎาคม 2550 ออกเดินทางด้วยความคิดถึง คิดถึงใครสักคนที่เราฝันถึงเขาอยุ่ทุกคืน ทุกวัน ทุกเวลาที่หลับตาลง พอไปถึงก้อะนะ ไปยกขี้ควายกัน เรามันเป็นพวกไม่มีหน้าที่หนิ มีหน้าที่เดียว กรรมกรครับ พอเสดแล้ว ก้เหนื่อย เหงื่อท่วมตัว ก้ยกของขึ้นที่พัก แล้วก้ลงมาช่วยงานไอ่นู๋น ไอ่นี่ต่อ ตกดึก ก้ไปอาบน้ำ แล้วก้แดกข้าว แต่พอถึงเวลานอนก้ไม่รุ้สิ เมร่ง นอนไม่หลับอะ กว่าจะนอนได้ ปาไป เกือบตี 3 อะ เหอะๆ ตื่นมาก้ตอน ประมาณ 6โมงก่าๆอะ โคตรง่วงเลยอะ ต้องตื่นมารับน้องอะนะ จะมากันทำไม? อิอิ ลืมไปเป็นพี่ค่ายอะนะ...
...วันที่สอง พอตื่นมาเส็ด ก้ไปอาบน้ำแล้วก้เอาเสื้อค่ายมาใส่ๆ โดนใจมากเสื้อค่ายสีดำงับ แล้วน้องๆก้บุกกันมา ก้จับตามองเตรียมตัวกินเด็ก หลอกๆ จับตามอง เตรียมโบ๊ะแป้ง ให้ขาวเนียนกันทุกคน ก้ปะไปได้ไม่กี่คน กลัวปะน้องมาก แล้วน้องหาว่ากรุ แต๊ะอั๋งอะ เศร้าๆ มีแต่คนคิดงั้น คิคิ วันนี้ก้เริ่มด้วยฐานพอSeries หละ งับ กระผมอยุ่ฐานพอเพียงอะนะ รู้สึกมีคนมาช่วยงานเยอะจาง มีแต่คนที่ไม่รุ้จักทั้งนั้นเลยอะ ดีดี ได้เพื่อนใหม่อะ ก้มีส้ม นก สายป่าน แล้วก้ฮอลล์ เพื่อนใหม่ ส่วนคนที่อยู่ในฐานนี้ ก้มี กรุ หวาย แล้วก้อู๋-แอ๋ว-อะนะ ไปๆมาๆ หนีไปฐานอื่นกันหมดอยุ่กันแค่ 3 คนเองอะ นี่คือ ฐานตอนเข้าของผม ให้พับๆ เอากระดาษมาพับอะไรก้ได้ ส่วนใหญ่ก้พับนกอะนะ เลยให้น้องมิ้ว พับนักแลกกับเรา คนละตัวอะนะ ต้องขอบใจที่พับให้อะ อยากพับกระดาษลูบควายหวะ 555+ จบฐานเช้า ก้ฐานมืดอะ Shock night~ ถึงฐานตอนมืดพวกเรา ก้มี ป๋าเทค อู๋-แอ๋ว- หยก แล้วก้ผม อยู่ฐานต้นตะเคียนงับๆ เฮียนดีอะ น่ากลัวมาก คืนนี้ฟ้าปลอดโป่งดี โดนใจ สวยดีอะ เห็นดาวด้วยอะ แต่รุ้สึกว่าน้องๆที่มาทุกคนกลัวกันมาก ไม่รุ้อะไรกัน พี่อยู่ตั้งนาน ยังไม่เสียวเลยอะ แง่วๆ เพราะ เราเชื่อไงว่ามันมีจริงนั่งไหว้ ขอขมา จนฉี่แทบราดๆอะ พอเสดๆ ก้ไปอาบน้ำๆเข้านอน แต่ก้นอนไม่หลับอีกแล้วงับ ชวนอู๋แอ๋วไปเดินเล่น ไปเฝ้ายามๆ ยันตี 3 แล้วมันก้กลับไปก่อนอีกอะ เวงกำ เหลือก้แต่ตัวกรุ ที่นอนลมควันยากันยุง จนถึงเช้าอะ แน่นหน้าอกมากๆ ดันตั้งผิดที่ แล้วหลับไปอะ ตั้งบนกบาลเลยอะ...
...วันที่สามของพี่ วันที่สองของน้องๆ วันนี้ก้เป็นฐานไกลสุดฟ้า ล้อเล่นงับ แต่งเอง เพราะวันนี้กรุคงเดินได้เกือบ 10 กิโลอะ เอาซะเหน็บแดกเลยอะ เดินข้ามฟากสะพานแขวนประมาณ 10 รอบได้มั้ง แล้วเดินร่อนฐานทั่วไปหมดๆ ไปเอาน้ำบ้าง ไปหาอะไรแดกบ้าง เหนื่อยโว้ย ร้อนก้ร้อน เกียมก้วันนี้หละ อะนะ วันนี้รุ้สึกว่าผม กำลังคิดทำร้ายตัวเองมากเลยอะ เบื่อหวะ กรุมะเข้าใจเวลาไม่ได้ทำอะไร ก้ชอบจะทำอะไรไม่ดีอะ คิดมากนะเรา เหอะๆ อะนะ สำหรับตอนกลางคืนของวันนี้ ก้อะนะ ไม่รุ้เรื่องอะไรเลยอะ เค้าเตรี๊ยมกันอะ ***เรื่องพี่ว๊าก กับ น้องว๊ายอะ*** ไม่รุ้เจงๆ ก้เห็นว่า หมันไส้พี่อะ อยุ่ดีดีก้มาด่า แล้วไอ่เติ้ลก้ด่ากลับ กรุก้เลยด่าไปด้วย ดีไม่เดินไปหาเรื่องพี่เค้าอะ ขอโทษเจงๆนะ ไม่รุ้เจงๆอะ ว่าเตรียมกันมาอะ เฮ้อออ ++แต่ก้จบด้วยดีนะ คืนนี้ พิธีเทียน ผูกใจน้อง คล้องใจพี่++เหอะๆ แต่เองทั้งนั้นอะ คืนนี้ก้อะนะ ไม่รุ้สิ เมาๆอะ ค้างเลยอะ กว่าจะนอนได้ คงฝันละเมอทั้งวันอะมั้ง เลยนอนไม่หลับอะ มีคนเป้นห่วงด้วยอะ ดีจัยๆนะ รุ้สึกว่ามีคนแคร์อะ ยิ้มเธอช่างน่ารักบาดดวงใจของคนอ่อนไหวคนนี้...
...วันที่สี่ของพี่ วันที่สามของน้อง วันสุดท้ายของพวกเรา วันนี้ พวกเราต้องเตรียมตัวเดินทางกลับแล้วอะ วันนี้รุ้สึกว่าเราหวั่นไหว กับใครคนนึงที่เราพึ่งรุ้จักเลยอะ เมื่อวานเราก้ไปนั่ง ชิงช้าคุยกันถึงเรื่องความรัก แล้วเขาก้ทำตัวน่ารักดีอะ รุ้สึกว่าเขาเหมือนเด็ก แต่เจงๆแล้วเค้าดูเป็นผู้ใหญ่หน้าเด็ก ความหมายคือ ภายนอกทำตัวเป็นเด็ก แต่ภายในความคิดเป็นผู้ใหญ่ แล้วเขาก้ซื้อโรตีมาให้ 1 อัน แต่เรา บอกกับเขาว่าเรามาแบ่งครึ่งกันนะ กินก่อนดิ แล้วเราก้ให้เขาป้อนอะ อั้มๆ ทำตัวเป็นคนพิการอะนะเรา วันนี้เราก้อะนะ ปลงหวะ วันสุดท้าย วันกวาด ล้าง ขยะต่างๆนานา วันนี้ในที่สุดเราก้มีงานทำแล้วเว้ย ภารโรงร.ร.อะมั้ง เหอะๆ กวาดถูห้อง โอ้ววว ขยะ เยอะได้ใจจริงๆ มีอีกมากมาย แถมไปด้วย กกน.ลายไดโนเสาร์ของน้อง หรือ พี่อะวะ 555+ แต่ที่ว่าโดนสุดๆของวันนี้ก้คงเป็นการป้อนอาหารมื้อสุดท้าย ระหว่างพี่ค่ายกับน้องค่ายอะมั้ง งานนี้รุ้สึกว่า เสียดายอะ กินไปได้แค่นิสเดียวเองอะ หิวชิบหาย อยากกินไก่อะ มัวแต่ลีลา กลัวๆอะ มะกล้าป้อนน้อง เขิลลลๆๆๆ เลยกว่าจะป้อนหมด เอาซะเค้าว่าแล้วอะ เลยไม่มีเวลากินเองเลยอะ หิวโว๊ย อยากกินไก่ทอดดด อ้า แง่มมมๆๆๆ ^3^...
*********************
ไม่รุ้ว่าเป็นอะไร? เกิดอะไรกับฉัน
จากเธอไปไม่กี่วัน...ใจฉันที่เคยอดทนจะเปลี่ยนแปลงไป
ฉันตอนนี้ เหมือนคนที่ดูไม่ดีในสายตาตัวเอง
ฉันเหมือนเป็นคนหลายใจ ที่ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสนใจ
ยิ่งคิดให้ดี คิดถึงเธอเท่าไหร่ เพ้อละเมอสักแค่ไหน
ก้ยิ่งทำให้ภาพของใครสักคนที่ประทับใจก้ลอยขึ้นมาในความคิดของฉัน
ฉันเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นทุกที
ว่าจะทนต่อไปได้ไหม? หรือ...
จะต้องบอกลาเธอ และ เดินจากไป
ทั้งที่ใจไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น
หรือ ว่าฉันยังคิดเพียงแค่ชั่ววูบหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ใกล้เธอ และ สนิทกับเขามากไป
ฉันอยากจะบอกให้คนที่ฉันรัก ให้เขาได้รู้ว่า
"ฉันรักเธอ"
ถ้าเธอได้รู้จะสนใจ และ แคร์ฉันบ้างไหมอะ?
P.s. แค่อยากถามเธอว่าจะรักกันบ้างหรือปล่าว? ฉันไม่อยากคิดที่จะไปจากเธอ†•†
 --เข้ามาช่วยเม้นส์กันด้วยนะ ถ้ามีข้อคิดเห็นแลกเปลี่ยนนะงับ ตามสบาย--  27 giugno Awww...The Sky !s crying. กลับมาแล้วนะ กับนามใหม่ว่า "กระต่ายน้อย" เหอะๆ ชื่อตลกดีหวะ ใครรู้จักกรุเห็นหน้ากรุ คงหาว่ากรุบ้า ติ๊งต๊องแน่ๆ เยยอะ เดินไปที่ไหน เข้าโรงเรียนก้มีคนพูดว่า "หวัดดีกระต่ายน้อย" ระหว่างกินข้าวก้มากันเป็นแก๊งค์ "หวัดดีกระต่ายน้อย อิอิ" อะนะ แต่มันกำลังจะหายไปแล้วหรอ นางฟ้าของกระต่ายน้อย.
วันนี้พายุฝนโหมกระหน่ำมาอย่างจัดจ้าน และ ไร้ความปราณี เหมือนฟ้ากำลังหลั่งน้ำตา และ ร้องไห้ให้กับคน ไร้จุดมุ่งหมายอย่างเรา อะนะ อย่าหลั่งน้ำตาอีกเล้ย เพราะต่อไปนี้ เราคงรู้แล้วหละว่า เราจะเลือกทางไหนให้กับเรา กับ ความรู้สึกที่ได้รับมา ฉันเลือกแล้ว กับคำตอบนี้ จะอยู่ตรงนี้ และ ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงไป ♪~ลา ลา ลา.
เหอะๆ กลับมาเขียนเพิ่ม วันนั้นรีบไปหน่อยเลยทำมะหมด ไม่ครบถ้วน แล้วตอนนี้ก้ไม่รู้จะเขียนอะไรดี แต่ที่รู้ในตอนนี้ จะทำตามใจตัวเอง อย่าบังคับให้ฉันต้องขัดกับใจตัวเองเล้ย~ มันดีแล้วช่ายไหม? ที่เธอจะเลือกรักเขาคนนั้นไปตลอด โดยที่เขามีใครคนอื่น โดยที่เธอเป้นคนที่แอบรักเขา ทั้งๆที่เคยรักกัน ถ้าเธอเลือกอย่างนั้น ฉันก้จะยอมเลือกทางอย่างนี้ ทางที่มีแต่การรอคอย และ ไม่มีจุดหมาย.
ฉันขอเลือกที่จะอยู่ข้างเธอ ข้างความเง๋าของตัวเอง ข้างกายเธอเวลาที่เธอต้องเสียใจ และ เจ็บช้ำใจ ...ถ้าเธอห้ามฉันจะทำ...ถ้าเธอยั้งฉันจะรุก...ถ้าเธอร้องไห้ ฉันจะเสียใจ...ถ้าเธอยิ้มฉันจะมีความสุข...ถ้าเธอหัวเราะ ฉันจะร่าเริง...ถ้าเธอเสียใจ ฉันจะทุกข์แทน... ฉันจะช่วยเธอด้วยมือสองมือนี้ และ ใจดวงเดียวที่ฉันมีให้เธอ เพื่อให้เธอมีความสุข ถึงแม้จะไม่มีหวังก้ตาม เคยทำอะไรที่หนักหนากว่านี้มาแล้วก้มากมาย กับเรื่องยากแบบนี้จะไปยากอะไร ถ้าไม่ได้ลงมือทำ.
ใจฉันเธอก้รู้...ใจเธอฉันก้รู้
ความรู้สึกเธอฉันก้รู้...ความรู้สึกฉันเธอก้รู้
...แต่ทำไมเธอ และ ฉัน...
ฉันรักเธอ...เธอก้รู้
เธอรักเขาเพียงใด...ฉันก้รู้
...แต่ทำไมเธอ และ ฉัน...
แต่ทำไมเธอ และ ฉัน...ถึงเหมือนห่างไกลกัน
*** *** **** * **** *** *** *** *** ** ** ** *  28 maggio เดินตามเส้นทาง...คิดมากอะ โย่ว โย๊ว โย!!! กลับมาอีกแล้วนะงับ...เพื่อนๆคงเซรงกันบ้าตายกับผมที่เขียนห่าอะไรวะ ขี้เกียจอ่านยาวพรืดๆ แล้วขี้เกียจเม้นส์ให้เหอะๆ อะนะ เบื่อ หวะ !!!
เมื่อวันที่แล้ว ที่ผ่านมา ผมต้องคอยนั่งระวัง คอยนั่งรอ คง งงกันช่ายมะ? ว่าจะทำไปไม ก้เพราะเป็นวันเกิดผมไงงับๆ วันที่ 23 พฤษภาคม เหอะๆ ตั้งแต่วันนั้น ผมก้ดีใจนะ มีคนมาแฮปปี้ BD กับผมอะ ก่อนถึงวันจริงตั้งวันนึง แต่พอถึงวันที่ 23 ช่ายว่าผมอยากได้สิ่งของ หรือ ของขวัญในวันเกิดนักหรอก สิ่งที่ผมอยากได้ ผมอยากได้เพียงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ที่มันออกมาจากใจ ทพด้วยใจ ก้พอแล้ว ไม่ต้องเลิศหรู แต่นะ สิ่งที่ผมว่าผมพอใจมากมาย คือการ์ดวันเกิดที่มีน้องคนนึงเขียนให้ ผมอยากให้ใครที่ให้อะไรผม มาพูดมาเขียน อย่างนี้ผมยังเห้นค่ามันมากกว่า สิ่งของราคาสูงๆอีกนะ...
จนถึงวันนี้ มันก้เกือบอาทิตนึงแล้ว ผมกำลังรอ คำอภัยโทษจากคนๆนึงอยู่ เฝ้าดูเธอคนนั้นทุกวัน อยากจะคุยกับเธอ แล้วก้รอ คำอวยพรจากเธอ วันนี้เป็นวันที่ร้อนได้ใจจริงๆ แดดเผาพวกผมซะเกรียนแตก เหงื่อท่วมๆ ไปตามๆกัน ได้เวลาทานข้าวแล้วเหอะๆ จะได้เจอเธอด้วยอะ ไม่ได้เจอกันมาตั้ง 4 วันอะ คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย แต่กลับกลายเป้นว่า เธอไม่ยอมคุยกับผมเลย ตอนแรกคิดว่าไม่เห้น ไม่มีทักทายกันด้วย ก้ไม่รุ้ว่าเพราะอะไร ถึงเป้นอย่างนั้น แต่พอถามไปถามมา ถามเพื่อนของเธอ ก้รู้ว่า เธอนี่ยังโกรธฉันอยุ่ แล้วผมจะจำไว้ว่า ผมจะไม่ไปยุ่งเรื่องใบหน้าของเธออีกแล้ว และ เรื่องส่วนตัวของเขา ผมก้รู้สึกผิดนะ เวลาที่เราทำให้คนรู้สึกรำคาญ หรือ โกรธเราอะ คิดมากหวะเรา ยืนเส้า นั่งเศ้า เรียนเศร้า อยู่ทั้งวันเลยอะ ทำไมเธอมะเข้าใจฉัน หรือ อยากจะให้ฉันเจ็บจนขาดใจ อยากให้เธอยกโทษให้นะ ฮื่อออ T_T
พอถึงเย็นวันนี้ ฝนก้โถมกระหน่ำ ลงมาเหมือนเป็นใจให้ผมได้เจอเธอ แต่พอเจอเธอ ผมก้เข้าไปขอโทษ ขอโทด ขอโท๊ด แต่เธอก้ไม่สนใจ ไม่พูดกับฉันเลย ไม่แคร์กันเลยอะ หันหน้าหนีๆ แล้วเพื่อนผมก้ทิ้งผมไปๆ เพราะมันกลับกันไปหมด ผมเองที่ยังรั้งตัวเอง ให้ทนหนาว ให้ตัวร้อน ไม่สบายอยุ่เอง เพียงเพื่อรอให้เธออภัยให้กับเรา รู้ไหมว่าผมอยากจะทำอะไรเพื่อให้เขารู้ว่าผมอยากดูแล อยากปกป้องเธอคนนี้แค่ไหน ผมยอมทน ถึงแม้ว่าผมจะเป็นภูมิแพ้ แพ้น้ำฝน ผมยอมที่ใจยืนบังฝนให้เธอ ได้แอบมองเธอ ได้จ้องมองเธอ ได้ดูความน่ารักของเธอ แค่นั้นมันก้มีค่าสำหรับผมแล้ว
Hey!!! ยังไม่จบนะ ตอนนี้ ผมเหมือนกำลัง รุ้สึกว่าอยากจะรักใครหลายๆ คนในฐานะความเป็นห่วงของรุ่นพี่ อยากจะเอ็นดูใครคนอื่น ผมอยากจะมีใจหลายๆดวงไว้ปกป้องคนบางคนที่อ่อนแอ เพื่อนๆ คงคิดว่าผมเป็คนเจ้าชู้อะสินะ แม้แต่ตัวผมเองยังเอาไม่รอดเลยอะ แล้วยังกระเสือกกระสนไปดูแลคนอื่นเค้าอีก เศร้าหวะชีวิตกรุ ตอนนี้ผมทำให้ผู้หญิงคนนึงยิ่งคิดมากเข้าไปอีก ผมเข้าใจในความเหงา เวลาไม่มีใคร เข้าใจเวลาประชด เข้าใจคำว่าน้อยใจ แต่จะมีใครรู้บ้าง ว่า ตัวผมเองที่มันเป็นคนแบบนี้ ทำตัวอย่างนี้ ผมไม่ได้ทำเพราะฝืนใจตัวเอง แต่ผมทำด้วยความเต็มใจ ในฐานะ พี่ชายคนนึง ฮื่มม ตอนนี้ผมปวดหัว เจ็บหัวใจ แทบตายๆ แต่ก้ยังรู้สึกว่าไม่มีใครเป็นห่วงกรุเลย เหมือนถูกถาถมซ้ำไปซ้ำมา จนช้ำจะบ้าอยู่แล้ว.
ปล. เครียดจังเล้ยโว้ย ไม่ไหวแล้วนะ กับความรู้สึกอย่างนี้อะ ไอ่คนใจอ่อน คิดมากนะรุ้ว่าตัวเองเป็นยังไง แต่มันไม่มีใครเข้าใจเล้ยอะ
20 maggio | ศ s ้ า x ว ะ ชี วิ ๓ ก S ู ToT กลับมาอีกครั้งแล้วนะฮะ กับชีวิตสังคั๊ง สังคังของผม ครั้งนี้กลับมาเพราะความคิดถึง เหมือนเดิมหวะ ชีวิตมันเศร้า เรื่อง ความรัก เกิดมายังไม่รู้ จักคำว่า "แฟน" เลยนะ ... คอยคิดอยู่เสม๊อ เสมอ ว่าเมื่อไหร่ว๊า ไอ่คนที่มันจริงใจ ไม่เจงโจ้ตัวนี้อะ มันจะมีใครสักคนที่เป็นนางฟ้าในฝันมาให้กระต่ายหมายจันทร์คนนี้ได้ดูแลสักทีน้อ หน้าเศร้า.
และแล้วตอนนี้ วันนี้ และ วันที่ผ่านม๊า ผ่านมา หลายวันๆ ผมอยากจะเข้ามาทักทาย มาแวะเยี่ยมที่พักใจของผมที่นี่ในหลายครั้ง แต่ไม่ก้อะนะ มันเหมือนว่าจะติดธุระ ไม่ว่างบ้าง ทิ้งมันบ้าง แต่วันนี้ขอยอมเสียเวลา เหล่สาว [เอ๊ยไม่ช่าย...เสียเวลาทำการบ้าน ทำงาน ดูทีวี ] ไปสักชั่วโมงนึงแล้วกัน ที่จะกลับมาจับปากกาเขียนเรื่องราวในชีวิตต่อๆกันเหอะ ฮู่ ฮู๋ ๆๆๆ หายไปนาน แสนนาน ได้กลับมาจับทีก้ดีจ๊ายดีจาย เริ่มด้วยเรื่องวันที่ผ่านมาเลยแล้วกัน ผมอยากจะขอบคุณใครสักคน ที่คอยช่วยเหลือผม ถึงแม้ว่าผมคนนี้จะทิ้งเธอมา ทำให้เขารู้สึกไม่ดี ผมเป็นคนที่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ แล้วกลับมาเดินสู้ต่อทีหลัง มันเป้นการพ่ายแพ้ที่น่าอายมาก หิหิ อะนะ แต่ผมว่าผมกำลังกลับไป กลับไปดูแลคนๆนึง กลับไปสอดส่อง กลับไป กลับไป รับความรู้สึกที่เธอเจ็บ ที่เธอเหนื่อย ที่เธอเบื่อ ที่เธอเซ็ง ความรู้สึกของเธอ ประเดิมเรื่องหน้าเศร้าอีกเรื่องนึง เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา ผมเกือบทำดั้งของเพื่อนผมคนนึงหักไป อะนะ จะว่าไปแล้วว่าใครผิด ก้ต้องยกให้ผมสิครับ ผิดเต็ม กระทงที่ 1 เล่นผิดสถานที่ กระทงที่ 2 ไม่ยอมดูตาม้าตาเรือ กระทงที่ 3 ทำให้เขาเสียเวลาเรียน และ ทำให้เขาปวดหัวไม่สบายๆ แงๆ วันหลังไม่เล่นแล้วครับ ยอมรับสารภาพ ไม้แบตบ้าๆ กำๆไปว่าไม้แบต ต้องว่าตัวเองสิที่ทำเขาอะ แต่เขาก้ไม่ค่อยโกรธอะไรเลยนะ หรือว่าไม่กล้าโกรธอะ กำ แถมยังเป็นห่วงเราอีก เราก้ไม่รู้เป็นอะไร อาทิตย์ที่ผ่านมาปวดท้องทั้งวันเลยอะ แต่พอกลับมาถึงบ้านก้ไม่รู้สึกอะไรแล้วอะ คิดว่า น่าจะเป็นโรคกระเพาะอาหารเจ้าเก่าตามเคย เปิดเรียนไม่ค่อยคิดจะกินข้าวกินปลา ก้รู้นะว่ามื้อเช้าสำคัญอะ แต่มันขี้เกียจกินหวะ ไหนจะตื่นสาย ทำอะไรช้าอีก คิดไม่ออกว่าจะกินอะไร พอมาถึงวันอังคาร15ที่ผ่านมา ก้เป็นอันปลื้มครับ งานที่คนๆนึงช่วยผมคิดและแต่งไปเกือบ 50% รวมกลับความตั้งใจของผมที่จะทำงานนี้ให้สวยที่สุดทุ่มเทเท่ากับว่างานนี้จะมีคะแนนสัก 100 คะแนนเต็มว่างั้น เป็นที่น่าพอใจว่างานที่ผมทำไป กับติดตาติดใจอาจารย์นันทวดี [อดีตแม่ยายผม...หลอกๆ] แม่ยายก้ได้เอาขึ้นมาอ่าน และ ถามผมว่าทำด้วยตัวเองจริงหรอ? ^o^ แต่ผมก้ให้ท่านอ่านไปเรื่อยๆ จนท่านรู้ว่า มีคนๆนึงช่วยผมอยู่ ในท่อนสุดท้าย ผมบอกความรู้สึกในใจที่ผมมีนั้นในงานชิ้นนี้ได้อย่างน่าพอใจ เพราะแต่งด้วยตัวเอง
วู๊ วู้ วู่ !!! วันนี้วันที่ 20 วันอาทิตย์วันนี้นั่งรอคนป่วยมารับยาถ่ายครับ หิหิ ล้อเล่นนะ แต่ก้ไม่รู้ว่ามันปลอดภัยหรือปล่าว? นะ แต่เท่าที่ผมลองแล้วอันตราย 70% อะนะ เป้นที่น่ากลัวเพราะคนทั้งบ้านผมกินเข้าไป มีอาการอย่างนี้เกือบแทบทุกคน จะบอกยังไงดีวะถ้าเกิดเราเป็นต้นเหตุทำให้คนๆนึงต้องไม่สบายอีก และ หยุดเรียนไป น่าเศร้าที่เขาต้องเสียเวลาเรียนไป และ ต้องมาตามเพื่อนไม่ทัน กรุซวยอีกแน่ๆ แต่ก้อะนะ ลองสักนิสก้ดีจายแล้วอะ แล้วเวลาที่รอ ก้มาถึง เมื่อคนป่วย มารับพร้อมกับ นางฟ้าโทรมๆ คิคิ~* ดีใจมากมายที่ได้เห็นหน้า เธอนะ ได้จ้องเธอเพียงแค่นาทีเดียว ฉันก้พอใจแย้วๆ ทุกครั้ง ทุกวินาที ที่ได้มองตาเธอ มันเหมือนเวลาในหัวใจของฉันหยุดเดิน และ มีเพียงเธอ ฉัน อยู่ในโลกใบนี้ อยากให้มันเป็นเรื่องจริงๆ จังเล้ย ไม่อยากให้มันเป้นแค่ความฝัน เป็นอันปลื้ม จบๆ.
สุดท้ายเรื่องสุดๆแล้ว ถ้าพูดถึงเรื่องนี้เมื่อไหร่ เป็นอันว่าผมต้องโมโหมากมาย โกรธซู๊ด สุด เพราะเรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟังนี้ ผมยังขำตัวเองเลยอะ ว่าเราทำอะไรอยู่ในตอนนี้ แต่ตอนนี้ผมตอบตัวเองได้แล้วว่าที่ผมทำไป มันเป้นทางที่ถูกแล้ว ใจมันสั่งอีกแล้ว อืม เล่าๆ ความว่า ผมเห็นผู้หญิงคนนึง เดินตามหลังต้วมเตี้ยม เด็กผู้ชายคนนึง ซึ่งมีอายุน้อยกว่าเธอ [เธอกำลังกินเด็กอยู่] โดยที่จ้องเด็กผู้ชายคนนั้น ตาเป็นมัน วาว แวบ ว๊าบ เลยอะนะ รอที่จะเคี้ยวเด็กคนนั้นอยู่ตลอด เมื่อเด็กคนนั้นเผลอ ก้เสร็จหละ เหอะๆ เจงๆแล้ว คนที่ถูกกล่าวถึง คือ คนที่ผมเคยลุ่มหลงคนหนึ่งในชีวิตผม ผมยังคิดอยู่เสมอเลยว่า ผมทำไปได้ไง ผมได้เคยบอกรักคนๆนี้ไปด้วยหรอ คิดแล้วเสียดายคำๆ นั้นเจงๆ อยากขอคืนทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง ขอให้เหมือนกับเราไม่เคยรู้จัก กร๊าก+++ เจ็บหัวใจหวะ เจ็บจายโว๊ยๆ มาหลอกให้เชื่อ มาหลอกให้รัก มาหลอกให้ปกป้องเธอ แต่ก้คุ้มนะ ที่ได้เห็นอะไรตลกๆ อย่างนี้อะ ฮื่มๆ ได้โปรดเหอะ ถ้ารู้ตัวเอง ก้อย่าทำให้ใครเขาเสียใจอีกเล้ย คิดถึงความรู้สึกกันบ้างนะ แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน ถ้ายังทำอยู่อีก ไม่งั้น มี หนุกแน่ๆ อะนะ ไม่การันตรีความมันส์ คริคริ~* ไม่ทำอะไรหรอก แค่ขู่ไปงั้นๆ วู๊ๆ จะทำลงได้ไงอะ เขาน่ารักมากมาย น่ารักจนจะบ้าตาย น่ารักจนจะอ้วกตาย เหอะๆ โจบ จบ ดีกว่า รู้สึกว่าว่างงานไงไม่รู้ เปิดเรียนแล้ว เปิดไป งานตรึมชัวร์ รู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นหมู เพราะ ผมพอกหางหมู หุหุ.
  ได้โปรดนะให้โอกาสฉันสักครั้ง...เพื่อกลับไปแก้ตัว นางฟ้าคนเดิม ~*  ...&...
P.S. เสียดายคำบางคำที่เคยให้โดยไม่ได้คิด ขอคืนคำว่ารัก ที่เคยพูดกับเด็กผู้หญิงคนนึง ระหว่างเราคงไม่เหลืออะไรค้างคา ถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน ปล. ผมมาแก้บางสิ่งบางอย่างครับ เพราะเจ้าตัวเขาไม่ได้เป็นอย่างที่ผมพูด ผมมันเลวชอบว่าคนอื่น เหอะๆ P.S. *2 ขอโอกาสสักครั้งให้ฉันได้ดูแลเธออีก Au ~ Dy ถ้าไม่มีโอกาส ฉันจะขอดูเธออยู่อย่างนี้ ถ้าที่เธอสบายใจ.
ถ้ามีเด็กผู้ชายคนนึง ไปถามกับ ผู้หยฺงคนนึงว่า ถ้าเกิดมีคน คนนึงเคยทำผิดไว้กับผู้หญิงคนนึง เคยทิ้งเธอไป เคยผิดสัญญาไป เคยไม่สนใจเธอ แต่แล้ววันนึงเขาก้กลับมา เมื่อวันที่เขาไม่มีใคร เธอคนนั้นจะยกโทษให้เขาไหม? และ ให้โอกาสเขาแก้ตัวหรือปล่าว? ******************** ในใจของเขาอยากจะบอกว่า "ตลอดเวลาที่เขาไม่มีเธอ เขาเหงา และ เจ็บปวดเสมอ" "ในใจของเขาคิดถึงเธอคนนั้นเสมอ เสมอ" "ในคืนที่เงียบเหงา เขาคนนั้นก้พร่ำเพ้อถึงเธอ" "เขาอยากดูแลเธอ เหมือนกับคนรักคู่อื่นๆ แต่ไม่จำเป็นต้องเหมือนคนอื่น" "ถึงแม้ว่าเธอคนนั้น จะไม่มีเขาในหัวใจ จะไม่ได้คิดอะไรกับเขา" "แต่เด็กผู้ชายคนนี้ รัก และ คิดถึงผู้หญิงคนนั้นเสมอ" *** กระต่ายน้อย คิดถึง นางฟ้า นะ... ***
สุดท้ายก้เหมือนไม่เหลือใคร ไม่มีใคร~* เหงาเพียงในใจเพียงคนเดียว อยากมีใครสักคนทำให้ไม่เหงาใจ ข้างในใจฉันเหน็บหนาว เงียบเหงา วันเวลาเก่าๆที่ฉันเคยมีเธอ ความหนาว กับ ความเหงา
12 aprile เปลี่ยน ~ Change...บางทีเวลาที่เราได้พบกันอาจจะผิดเวลา...
...ความรู้สึกที่เรามีให้กันมันเลยเป็นแค่ความฝัน...
...ช่วงเวลาสั้นที่ฉันต้องคอยเปลี่ยนตัวเอง...
ฉันเปลี่ยนตัวเองเท่าไรเธอก็เหมือนเดิม
จะเปลี่ยนเท่าไรแล้วเธอก็เป็นเหมือนเก่า ต่อให้ทำดีกว่านี้ ทำสิ่งที่เธอต้องการ ก็ไม่รู้ตรงไหนที่เรียกว่าความพอใจ ต้นเหตุที่เธอพูดมาคือฉันไม่ดี ต้นเหตุจริงๆ เพราะเธอมีใครรึเปล่า ถ้าหากว่าเธอหมดใจ และหากว่าเป็นอย่างนั้น สิ่งที่ฉันจะเปลี่ยนมีเพียงเรื่องเดียว คือเปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน เปลี่ยนไปรักคนที่ห่วงใย ให้ใจไม่เจ็บ ใจไม่ปวด ไม่ต้องมีน้ำตา เปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน และยอมรับที่ตัวฉันเป็น ก็คงไม่เหนื่อยไม่ไร้ค่า เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่ยังง่ายกว่า บางอย่างที่เคยว่าดี วันนี้ไม่ดี อยากจะรู้ว่าเคยรักกันรึปล่าว ถ้าหากว่าเธอได้ลืมทุกอย่างที่เรียกว่าเรา สิ่งที่ฉันจะเปลี่ยนมีเพียงเรื่องเดียว คือเปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน เปลี่ยนไปรักคนที่ห่วงใย ให้ใจไม่เจ็บ ใจไม่ปวด ไม่ต้องมีน้ำตา เปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน และยอมรับที่ตัวฉันเป็น ก็คงไม่เหนื่อยไม่ไร้ค่า เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่ยังง่ายกว่า ...ถ้ามีอะไรก็บอกกับฉันตรงๆ ได้ไหม... ...อย่าให้ฉันต้องเปลี่ยนอะไรโดยไร้จุดหมาย... อยากจะรักคนที่รักฉัน อยากจะรักคนที่ห่วงใย ให้ใจไม่เจ็บ ใจไม่ปวด ไม่ต้องมีน้ำตา เปลี่ยนไปรักคนที่รักฉัน และยอมรับที่ตัวฉันเป็น ก็คงไม่เหนื่อยไม่ไร้ค่า เปลี่ยนใจรักใครคนใหม่ยังง่ายกว่า ขอขอบคุณ
เพลงเปลี่ยน ~ Change
By : ETC
Credit By : พี่ๆ วง ETC
P.S. สบายใจที่ได้เป็นคนที่เปลี่ยนอะไรโดยไร้จุดหมาย แล้วเธอก้ไม่เคยรับรู้ อดีตเก่าๆ
Next >>> เธอคือใคร 26 febbraio " อย่าให้มันเป็นลมผ่านพ้นไป " *.*คืนนี้รู้สึกว่าตัวเองกำลังคิดมากอยู่เลยอะ พรุ่งนี้ก้ใกล้สอบแล้วอะ แต่ตอนนี้เราไม่ค่อยกังวลเรื่องสอบเท่าไหร่ ในวินาทีนี้ เรากลับไปคิดถึงเรื่องเอง ที่มันเป็นเรื่องที่มันไม่ค่อยแน่นอนนักหนา *.* แต่มันก้สำคัญต่อเรา สำหรับสิ่งนั้น ฉันเป็นคนที่ต้องการมัน ขาดมันไมได้ แต่มันสามารถทิ้งฉันไปได้.
อืม
พรุ่งนี้สอบ วิชา คณิตเป็นวิชาแรก
ตามด้วย วิชาภาษาอังกฤษ
และก้ พัก แล้วตามมาด้วยดาราศาสตร์เลยนะฮะ
จบท้ายด้วย เคมีครับท่าน
สุดตรีนเลยอะ สอบปลายภาควันแรก เหมือนกับสอบในห้องเรียนธรรมดาเลยอะ
ไม่ค่อยสนใจไรอีกตามเคย เหอะๆ
คงสบายกับวิชาแรกอะ แต่ก้หวั่นไมได้ ต้องเตรียมไว้ ให้เต็มแม๊กซ์
เทอมนี้ขอ เกรด 4 ทั้ง หลัก เสริมนะๆ
ฮื่มม พอซะทีเพ้อมานาน พรุ่งนี้ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง
"รู้อย่างเดียวว่าวันนี้กรุกำลังเลว และ ผิด"
วันนี้คิดไรออกบางอย่าง อยากจะพูดมันออกมา
คู่แท้ มีคนหลายคนเฝ้าตามหามันแต่จริงๆแล้ว เราควรจะเจอมันตั้งแต่วินาทีบางวินาทีที่เราปล่อยมันผ่านไป
เพียงที่เราไม่เจอก้เพราะว่า ตัวเรานั่นแหละ ไม่พอใจกับคนที่เรารักก้เท่านั้น เหมือนกำลังนั่งรอใครที่ดูดีกว่า
เปลี่ยนไปวันวัน เหมือนเปลี่ยนเสื้อ เห็นแค่ผู้หญิงเป็นของสวยๆงามๆ เป็นเครื่องประดับ อยู่ข้างกาย คุยแก้เหงา
เราควรจะพอใจในสิ่งที่เรามีอยู่ไม่ช่ายเกินเลยไป คอยบอกตัวเองอยุ่ทุกวัน
แต่ก้ไม่รุ้ว่าเมื่อไหร่ ที่มันจะหยุด จะทนไม่ไหว เราเป็นคนอย่างนั้นไปแล้วหรอ?
คำสัญญา สำหรับตัวเรา มันคือ ความซื่อสัตย์ที่เมื่อเราทิ้งมันไป คือ เราเหมือนไม่ช่ายมนุษย์
แต่เรากำลังรุ้สึกว่าเราเป็นอย่างนั้น เราเห็นค่ามันมาตลอด จนไม่รุ้ว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงไปเมื่อไหร่?
เวลาไหน? ช่วงไหน? ตอนไหน?
เรากลัว กลัวว่าวันนั้น เราจะเป็นจริงๆ เราไม่รู้ที่จะตัดสินใจยังไง เราอยากสารภาพกับทุกคนว่า
เรานั้นเลว เรานั้นไม่ดี แต่เราก้ละอายต่อตัวเอง กลัวไม่มีใครที่จะคบเราเหมือนปกติ
ฉันอยากบอกว่า
"ฉันมันเป็นคนหลายใจ...รักใครหลายคน"
"ไม่มั่นใจในตัวเอง...ไม่แน่สักวันถ้าเจอใครที่ดีกว่าก้จะทิ้งเธอไป"
"นี่ฉันกำลังคบใครเพื่อแก้เหงาให้กับฉันอยุ่หรอ?"
เราขอบอกว่าเรามันเลว
หลังจากที่มีใครสักคนอ่านมันแล้ว
แล้วบัดนั้นเอง คงจะมีคนรังเกียจฉันเข้า
ขอให้เธอเลือกที่จะทิ้งฉันไปก่อน
ฉันจะไม่ว่า ไม่โกรธเธอ
เพราะ ฉันเองที่เป็นฝ่ายผิด คำสัญญา
P.s. อย่าให้ฉันเลวไปมากกว่านี้เลย...ได้โปรดทำร้ายจิตใจฉันซะ ตัดใจตัดฉันไป ลืมฉันไป
โอ๊ย!!! กรุกำลังเพ้ออยุ่หรอวะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย เลวได้เลวดี คิดไปได้ คิดมากจัง 10 febbraio 'ღ' นิ่งนิ่งอย่างนุ่มนุ่ม 'ღ'@ ถนนแห่งความเหงา
บนที่นั่งแห่งความโดดเดี่ยว
หน้าคอมแห่งความทรงจำ
*********************
วันนี้ก้เป็นอีกหนึ่งวันของชีวิตคนหลายคนที่ผ่านพ้นไปตาม"ชะตาชีวิต"
วันนี้ก้เหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา แต่มันมีอะไรที่พิเศษไปกว่านั้น
คือ การที่ฉันได้นั่งและคิดถึงใครบางคนอยู่ทั้งวัน ทุกเวลา ทุกวินาทีที่หายใจ
กับคนคนนี้ที่วันวันทำอะไรแปลกๆ
นั่งดูสัตว์โลกที่น่ารักที่ตัวเองชอบเล่นกัน ให้อาหารมัน แกล้งมัน แหย่มัน โดนมันกัด
ช่างน่ารักจริงๆ เจ้าลูกแมวทั้ง2ตัว และ แม่ของมันที่เป็นตัวที่กัดผม เพราะ หวงลูก
นั่งฟังเพลง และ สูดลมหายใจให้เต็มปอด
ร้องเพลงบนชั้นดาดฟ้าของบ้าน เดินไปเดินมาอยู่ระหว่างต้นกุหลาบ และ กล้วยไม้ต่างๆนานา
เสดแล้วก้มานั่งทำการบ้าน ระบายสี คิดถึงงานอีกมากมาย ที่รอกองอยุ่ให้เราทำอีกเป็นกอง
แล้วก้มีบันทึกความทรงจำของพวกพี่ๆ ที่จะต้องทำ เพราะมันเป็นสิ่งสำคัญ
อยากให้เธอจำเราอยุ่เสมอ และ ตลอดไป ไม่ลืมกัน
...จบ...
เหอะๆ เอาเข้ามะกี้ เอาซะน้ำตาแทบไหล
แค่แกล้งล้อเล่นหน่อย โดนบล๊อกเอาซะเลยเรา
สมควรแล้วหละนะเราอะ เขาไม่อนุญาตก้ยังทำ เป็นใครเค้าก้ต้องไม่พอใจอะ
แต่ไม่รู้ว่าเธอล้อเล่นด้วยหรือปล่าว?
ตอนนี้ ฉันว่า
เรากำลังทำตัวไม่ดีอยู่ รู้สึกผิด
เรากำลังเปลี่ยนตัวเอง ทิ้งอดีตไป
เรากำลังเป็นคนไม่สนใจคนที่เราเคยพูดไว้กับเขา
เรากำลังทำผิดอยู๋หรือปล่าว?
หรือว่า
ตลอดมา เราเป้นคนผิดเอง
ที่เข้าไปรู้จักกับเธอ ไปอยู่ในทางผ่านของเธอ ไปเป็นส่วนเกินระหว่างเธอ และ เขา
รุ้สึกไปเองเพียงฝ่ายเดียว คิดไปเองเพียงข้างเดียว
เป็นห่วงเธอเพียงคนเดียว แคร์เธอเสมอ
ช่างมันเหอะ
ฉันมันก้แค่คนผ่านทางไป
อย่างที่เธอเคยพูดไป ฉันก้เป็นได้แค่"พี่ชาย"เธอเท่านั้นหละ
ฉันเองที่ไม่ยอมห้ามใจตัวเอง คิดเกินเลยไปมาก
ทำตัวให้เธอนั้นรำคาญใจ
ดีใจที่เกิดมาได้เจอกับเธอนะ
"พี่ชาย ยิ้มได้แล้วนะ"
อยากบอกน้องสาวแค่นี้หละ
ต่อให้บอกอะไรไป เธอก้ไม่เคยเข้ามาใส่ใจฉัน
*********************
••:[ P.S. ]:••
ตอนนี้เราก้รุ้สึกมีความสุขดีแล้ว แต่ฉันก้ยังคิดถึงเธอเป็นห่วงเธอในฐานะพี่ชายนะ สัญญาว่าฉันจะเป็นแค่พี่ชายเธอเท่านั้น
ตอนนี้เราก้รุ้สึกมีความสุขดีแล้ว กับใครคนหนึ่งที่เข้ามาแต่งเติมชีวิตของฉันคนใหม่ คนที่เหมือนคุ้นเคย และ ฉันก้รุ้สึกประทับใจในตัวเขา แล้วเราก้อยากที่จะรอเขาเสมอไป และ จะไม่มีทางหวั่นไหว จะมีเพียงเธอคนเดียว ถ้าเธอตอบ"ตกลง"
จะมีใครไหมที่จะเดินจูงมือกับฉัน ฉันกำลังรอเธออยู่ใช่ไหม? หรือ เธอกำลังรอฉันอยู่แห่งหนใด? จะเก็บใจไว้ เก็บเพื่อรอ ขอรอ รอจนกว่า จนกว่าที่ฟ้าจะมีเวลา ให้เราได้รักกัน อนาคต คือสิ่งที่เราต้องผจญกับมัน หากไม่ทำวันนี้ก้คงจะไมได้เจอกับอนาคตข้างหน้า ฉันจะเผชิญหน้ากับเส้นทางทุกเส้นทางเพื่อตามหา คำคำนั้น
ใกล้วาเลนไทน์แล้วอะเพื่อนๆ ยังคิดมะออกเลยว่าจะมอบความรักด้วยอะไรดีในวันนี้
ขอให้ทุกๆคนส่งความรัก และ ส่งรอยยิ้มให้กับคนที่คุณรักให้สม่ำเสมอ และ ทุกๆวันนะ 02 febbraio 'ღ' นิทานไร้ตอนจบ 'ღ'*********************
...ว่าจะพูดถึงตอนนี้...
ก้มีหลายๆสิ่ง หลายๆอย่างที่จะพูด และ บอกกล่าวไป
แต่มันติดอยู่ที่ว่า มันสมควรบอกหรือปล่าว?
ในตอนนี้ชีวิตฉันช่างเศร้าโศก และ โทรมๆ
ไม่รู้ว่ามันเพราะอะไร ก้เรื่องเดิมๆ ที่มันเป็นอยู่เป็นประจำๆ
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะจบๆไปสักที
ได้แค่รอวันเวลา และ รับฟังมันเรื่อยๆไป
คอยรับความเจ็บปวด และ ความกดดันจากความต้องการของตัวเอง
นี่เราเป็นคนโหยหามันหรอ? หรือ ว่ามันร้องเรียกเรากันแน่?
มันคงจบสักทีหละ สำหรับเส้นทางที่ไม่แน่นอนในตอนนี้
เรา และ เธอ คงได้แค่รู้จักกันเท่านี้ ในฐานะ คนผ่านมาในชีวิตของเธอ
และ เธอก้ไม่เคยมาใส่ใจอะไรฉันเลย
จนเธอพูดมันออกมา แล้วฉันก้รู้ทุกๆอย่างที่เธอปิดบังไว้
สมแล้ว กับคนๆนี้ ดีใจนะที่ได้เป็นคนที่เธอใส่ใจเล็กๆน้อยๆ
"ขอบคุณสำหรับความห่วงใย"
ในตอนนี้ฉันก้รู้สึกมีความสุขดีแล้ว
เป็นอีกครั้งหนึ่งในขีวิตที่มีใครมาห่วงใย
และ ให้ความรู้สึกดีดีอย่างนี้ ฉันกำลังรู้สึกว่า
หัวใจของฉัน ที่มันดูเหนื่อยล้า และ ปวดร้าวมา
และ โชคชะตาก้กำหนดชีวิตเราให้ได้พักสักที
มีคนๆหนึ่งที่เรารู้สึกชอบเขา ประทับใจเขา ปลื้มเขา
เราก้ตัดสินใจว่า เขากับเราคงเหลือเวลาที่จะได้รู้จักกันเพียงน้อยนิด
ฉันจะลองอีกครั้ง เพื่อให้หัวใจดวงนี้มันตายไปจากโลกใบนี้เลย
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเวลาเพียงน้อยนิด แต่ในเวลาต่อจากนี้ไป
คือ เส้นทางระหว่างเขา และ เรา ที่จะเดินต่อไปข้างหน้าๆ
ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป้นยังไง?
อยากให้เธอลองทำตามที่ใจตัวเองบอก
และ เดินตามทางที่ตัวเองพอใจ
กล้าที่จะลองสิ่งใหม่ๆ
กล้าคิดที่จะฝัน กล้าลองที่จะทำ
ฉันจะคอยเป็นกำลังใจให้เธอสม่ำเสมอ เหมือนดั่งหยดน้ำที่ไหลรินสู่ลำธาร
*~: P. S. :~*
ฉันกำลังลืมเธอไปแล้วหรือเธอกำลังลืมฉันไปจากใจ มีคนคนหนึ่งกำลังเข้ามาในชีวิตของฉัน และ เธอก้คงลืมฉันไปแล้ว ไม่มีคำทักทายใดๆเหมือนคนไม่รู้จักกัน ฉันแอบชอบใครคนหนึ่งเข้าแล้ว แล้วก้เลือกเขามากกว่าเลือกเธอ 27 gennaio 'ღ' สิ่งที่ฉันอยากจะบอก 'ღ'***************************
...ตั้งแต่ค่ำคืนนั้นที่ผ่านไป...
ชีวิตของผมก้เปลี่ยนแปลงไปหลังจากวินาทีนั้น
หน้าตาที่กำลังยิ้มแย้มของผม ก้เปลี่ยนแปลงไป
เป็นหน้าตาที่เศร้า และ ปวดร้าวอีกตามเคย ความทุกข์
ผมงงกับตัวเองว่าตลอดมาที่ผมอยากจะคบใคร?
หรือชอบใคร? หรือ ประทับใจใคร? ผมต้องการอะไรจากคนคนนั้นกันแน่
หรือว่าผมอาจจะคิดกับเขาเป็นเพียงว่า
"ให้เธอคนนั้น มาคอยเป็นห่วงเป็นใยกัน คอยรับฟังคำระบายของเรา"
"คอยให้เราได้ใฝ่ฝันถึงเธอทุกวันทุกคืน คอยให้ชีวิตเรามีรอยยิ้ม และ มีความสุข"
แต่จริงๆแล้วมันไม่ช่ายเลย
"โลกแห่งความเป็นจริง...มันต่างจากโลกแห่งความฝัน"
ผมไม่เคยเข้าใจคำว่า "ความรัก" ที่แท้จริงเลย
สิ่งที่ผมเข้าใจมันมาตลอด คือ เปลือกผิวนอกของความรักเท่านั้น.
********************
ในตอนนี้ผมเข้าใจมันดีขึ้นแล้ว ว่ามันคืออะไร?
ในบางเวลาตอนนี้ผมต้องพยายามยอมรับความเป็นจริงนี้อยู่
ความรัก คือ คำสัญญาที่เราเคยผูกมัดไว้กับคนที่เรารู้สึกดีกับเขา
การดูแล เอาใจใส่กัน ถึงแม้ว่าในหัวใจของเธอจะไม่ได้เลือกเรา
การทำให้เธอมีความสุข และ มีรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าตัวเราเอง จะต้องเจ็บ หรือ ต้องทรมานเพียงใด
การรับความรู้สึกไปพร้อมพร้อมกับเธอ
เมื่อเธอทุกข์เราก้เจ็บ เมื่อเธอยิ้มเราก้สุข
เมื่อเธอเศร้าเราก้เสียใจ เมื่อเธอสบายใจเราก้ดีใจ
'ღ'แอบยิ้มเมื่อเธอดีใจ...แอบทุกช์เมื่อเธอเสียใจ 'ღ'
********************
ตลอดมาที่เราได้รู้จักกัน...ตั้งแต่วันแรกที่เราได้คุยกับเธอ
ฉันก้เลือกเธอให้เป็น "คนพิเศษ" ของฉัน
และ ตลอดเวลาที่เราได้เรียนรู้กัน
สิ่งที่ฉันรู้อยู่ตลอด และ ไม่กล้าพูดมันออกไป
คือ บาดแผลในหัวใจของเธอที่เธอไม่เคยเปิดเผยให้ฉันได้รู้
หรืออาจเป็นเพราะว่า ฉัน "ไม่เคยถาม" เธอ
และ แล้วบาดแผลนั้นมันก้ทำให้ฉันได้รู้จักอะไรอีกมากขึ้น
และสิ่งที่ฉันกลัวมันมาตลอด
คือ เส้นทางของเราทั้ง2คนที่เราถูกกกำหนดให้เลือกเดิน
คือการที่เรามีอะไรที่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าโชคชะตาต้องการให้ฉันได้เจอกับเธอหรือปล่าว?
...สิ่งที่เราเหมือนกัน...
คือ หัวใจที่เจ็บจากความหลังมา แต่มันก้ยังมีส่วนแตกต่างระหว่างกัน คือ
ความรักของเธอ มันเป็นรักที่เธอยอมเดินจากมันไป แต่เธอยังลืมมันไม่ได้
แต่ความเจ็บของฉัน มันคือรักที่แสนปวดร้าว ที่ฉันเองเป็นฝ่ายถูกทิ้งซะเอง
จนเราต่างคนต่างเหงาหละมั้งแต่ฉันไม่น่านำเหตุผลของความรัก เพียงคำว่า
"เพราะ เราต่างคนต่างเหงา"
มาเป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคน
ความรักของเราสองคน คือ เราทั้งสองคนต่างเป็นคนที่เป็นคนที่เก็บความลับไว้ทั้งคู่ และไม่เคยคิดที่จะตามกันและกัน
เธอรู้ไหม? สิ่งที่เราเหมือนกันนี่เองเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันกลัวมาตลอด
คือ การที่เรามีอะไรเหมือนๆกัน
แต่เธอรุ้ไหม? ว่าชีวิตของฉันและเธอมันเหมือนดั่ง "เส้นขนาน"
ที่มีอะไรเหมือนกัน และ ขนานกันไป
แต่ไม่ใช่ชีวิตที่ "คู่กัน" ของเขา และ เธอ
ฉันเข้าใจดีว่ารักที่เธอมอบให้เขานั้น
เป็นรักที่ไม่มีวันตัดออกไปจากใจเธอได้ และ เขาก้เป็นคนที่เธอเลือกแล้ว
********************
ก้รู้เป็นไปไม่ได้ มันฝืนในความรู้สึก ในส่วนลึกที่รู้เธอมีเขาอยู่
ก้รู้ในความเป็นจริงแต่ก้ยังจะแอบเฝ้าดู ทั้งๆที่รู้เป็นได้แค่เพียงเท่านั้น
...ฉันก้พอใจที่จะทำ และ ช่วยเธอ...
...ขอแค่ให้เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอเลือกก้พอ...
...มันผิดที่เราเจอกันช้าไป ไม่มีวันจะมารักกัน...
...ไม่จำเป็นต้องไปโทษใคร เมื่อผลสุดท้าย ฉันจะเป็นฝ่ายที่จะต้องเจ็บเพียงคนเดียวเท่านั้น...
P.s. ตอนนี้มีแต่ความว่างปล่าวในความคิด ความเหงาในจิตใจที่เลือนหายไปความปวดร้าวที่เจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่รุ้ว่าเมื่อไหร่มันจะจบๆไปสักที...ฉันกำลังรอใครหรือ? หรือเดินพิสูจน์ตามหา"รักแท้"อยุ่หรือ? มันจะทนไม่ไหวกับจิตใจของเราใครที่ผ่านเข้ามา ไม่มีใครเลยสักคนที่หยุดแล้วเดินจูงมือไปกับเรา มีแต่คนที่ผ่านเข้ามาและก้ผ่านออกไป ไม่ว่าจะผ่านมาสักกี่คน ฉันก้ต้องทนเหงาอยู่ตรงนี้เรื่อยไปตลอดไป เป็นพันธนาการติดตัวและคล้องใจไปไม่มีคำว่า"สิ้นสุดของความสมหวัง" แต่ต้องไล่ตามมัน โดยไม่มีจุดหมายไม่มีใครที่เข้าใจจิตใจของเราเลย มีแต่เพื่อนเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้างเราในทุกเวลา ใช่ไหม? ไม่มีคำว่าเสียใจอีกแล้ว ถ้าเกิดเราไม่คิดที่จะรักใครอีกต่อไป แต่มันก้หยุดไม่ได้ เพราะ ชีวิตฉันมันไม่สามารถขาดความรักได้ หากจะเลิกรักใครสักคน ฉันขอตายดีกว่า.
18 gennaio T_T ก้อีกครั้งกับความเจ็บปวดรวดร้าวนี้ T_Tคงสงสัยกับสิ่งที่ผมทำ อีกหลายๆครั้งที่มันผ่านแล้วมา ก้ขอให้มันเป็นวันเวลาที่ดีดีต่อไปและตลอดไป ก้ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ จะเป็นวันที่ฟ้าจะมีเวลามาให้กับเรา มีใครตั้งหลายคนบอกไว้ว่า ฟ้า คือ ผู้วิเศษ คอยดูแลคู่รักทุกๆคน แต่วันนี้ฟ้าคงไม่เป็นใจให้กับคนคนนี้ ที่แล้วมาก้เป็นความฝันอันเลือนลางไป เหลือแต่ความห่วงใยที่มอบให้กันและกัน และ เสมอๆไป เหลือแต่เพียงความสัมพันธไมตรี ที่เราได้รู้จักกัน เหลือ แต่หัวใจดวงนี้ที่มันจะทนเจ็บอยุ่อย่างนี้ไปเรื่อยๆและตลอดไป เหลือลมหายใจที่ฉันจะได้รักเธอ และสิ้นลมหายใจเมื่อไม่มีคำว่า"รัก".
เรามันเป็นแค่เพียงชายคนหนึ่ง ที่ได้แต่คอยดูแลคนที่เรารัก โดยไม่หวังผลตอบแทน ไม่มีใครที่จะรู้โชคชะตาของเราและอนาคตข้างหน้า ไม่มีใครที่จะรู้ว่าความรักของเราจะจบลงเมื่อไหร่ แต่ที่ผมรู้ คือ ความรักของผมจะจบเมื่อผมหมดลมหายใจ
ขอให้เธอมีความสุข และ ฉันจะเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ และ ตลอดไป ฉันจะคอยดูแลเธอยุ่ไกลๆต่อจากนี้และอีกเรื่อยไป จะคอยเป็นห่วงเธอ เพราะทั้งชีวิตฉันมีเพียงเธอ และ เธอก้คงจะนึกถึงฉัน "ขอบคุณสำหรับความห่วงใย"
Ps.โทษทีที่ไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครเลยนะ ไม่ไหวจริงๆเรา คิดมากอีกแล้วอะ 12 gennaio " 'ღ' เธอเจ็บ...ฉันก้อยากเจ็บแทน 'ღ' "***************
...สวัดดีครับ ทุกๆคนที่แวะเข้ามาเยี่ยมชมสมุดบันทึกความทรงจำของผม...
สำหรับช่วงที่ผ่านมานะ...ช่วงที่ผมเหมือนหายสาบสูญไปนานๆ
สำหรับใคร ที่รู้สึกสงสัยว่าผมหายไปไหนมา? ไม่ออนหรือ แวะเยี่ยมใครเลย
คงเป็นเพราะการเรียนที่บีบไม่ให้ผมมาเล่นหละครับ และ เรื่องต่างๆอีกมากมาย
ในวันส่งท้ายปีเก่าที่ผ่านมา
ก้เป็นวันที่ผมรู้สึกมีความสุขมากๆ กับเพื่อนๆ และ คนที่สำคัญ
มีสิ่งหนึ่งที่อยากจะบอกเขา เสมอว่า
"ถึงแม้ว่าในวันนั้น...มันจะไม่เป็นอย่างฝัน แต่สิ่งเดียวนั้น คือ ฉันเป็นห่วงเธอ"
ในตอนนี้ถึงแม้ว่างานจะมาทับถม
จะมาแย่งเวลาที่มีความสุขของผมไปหมด มาทำให้ผมรู้สึกเบื่อหน่ายนิดส์
แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ผมไม่เคยยอมลดน้อยลง
ไม่เคยที่จะไม่สนใจมัน ไม่เคยที่จะไม่แคร์มัน ไม่เคยที่จะไม่เอาใจใส่มัน
ไม่เคยที่จะทอดทิ้งมัน ไม่เคยที่จะลบมันออกไปจากความคิดของผม และ ความรู้สึกที่มีให้กับมัน
สิ่งๆนั้น ก้ คือ ความเป็นห่วงคนที่เราแคร์ คนที่เราอยากจะดูแล คนที่เราอยากจะเอาใจใส่เขา
คนที่เรารู้สึกสบายใจเมื่ออยู่ใกล้กับเขา คนที่เราอยากจะจับมือกับเขาแล้วเดินไปด้วยกัน
แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนจะเป็นช่วงที่ทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจมากกว่า
ในเมื่อเธอในตอนนี้ต้องมาทรมานกับอาการป่วย
รู้สึกไม่สบายใจจังเลย รู้สึกเป็นห่วงเธอ รู้สึกคิดถึงเธอทุกวินาทีที่เธอนอนอยู่บนเตียง และ เจ็บปวด
รู้สึกอยากที่จะเจ็บแทนเธอ อยากรับความรู้สึกที่มันเจ็บปวด อยากไม่สบายแทนเธอ
สุดท้ายนี้สิ่งเดียวที่ผมมอบให้คิด คือ ความรู้สึก ความคิด ที่มีให้กับเธอ แต่เธอคงไม่รับรู้
ข อ ใ ห้ อ อ ดี้ ห า ย ไ ว ๆ น ะ
***ถ้าเธอเป็นสายน้ำ ฉันขอเป็นเม็ดทราย***
***แม้คลื่นลมจะเกเรสักแค่ไหน แต่เม็ดทรายก้ไม่เคยพรากจากสายน้ำ***
เม็ดทรายขอสัญญากับสายน้ำว่า
"เม็ดทรายจะดูแลสายน้ำตลอดไป และ ไม่ปล่อยให้สายน้ำต้องอยู่คนเดียว"
:: P. S. ::
เมื่อยามที่เธอต้องเจ็บ...เมื่อยามที่เธอต้องเหงา...เมื่อยามที่เธอต้องทุกข์ทน...เมื่อยามที่เธอไม่สบายใจ...ขอให้คิดอยู่เสมอว่า ฉันคนนี้จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอไป และ ไม่ไปจากเธอ
*************** 31 dicembre " ความรุ้สึกของคนที่เราแคร์...สำคัญเสมอ " : : Yester Day `~* : :
หลายวันที่ผ่านมาที่ผมดำเนินชีวิตไปตามปกติเหมือนคนธรรมดาทั่วไป เรื่อง ราวต่างที่รุมเร้าเข้ามา ทำให้ผมรู้สึกสนกสนานกับมัน รู้สึกสบายใจ รู้สึก ปลื้มใจ พอใจ และ ยิ้ม หัวเราะ เศร้า สิ่งที่ผ่านพ้นมา และ ผ่านพ้นไป นั่นคือ "ประสบการณ์แห่งชีวิต"
***เรื่องราวที่แสนสนุกเริ่มที่คำว่า เพื่อน***
ก้นานมากแล้วเหมือนกันนะที่ผมไม่ได้เข้ามาในสเปชของผมเล้ย และ ไมได้อัพเดทมันเลย คนหลายคนคงอาจคิดว่าผมสูญหายไปจากโลกนี้แล้วอะมั้ง แต่มันจะไม่ใช่เมื่อผมมาเยือน ณ ดินแดนแห่งนี้...
ช่วงเวลาที่ผ่านไป มีอะไรต่างๆมากมาย ที่ทำให้ผมได้เติบโตขึ้นมามากๆ และ ทำให้ผมมีความสุขมากๆ
มีช่วงชีวิตนึง ที่ผมคิดไม่ดีกับตัวเอง อาจจะเพราะสิ่งแวดล้อมที่บีบบังคับ แต่ผมก้ต้องปรับตัวตัวเอง
และแล้ว ผมก้ได้เห็นแสงปลายทาง ที่มันเริ่มส่ง ริบหรี่ นิดหน่อย ที่พอที่จะให้ผมเดินไปหามันได้ แต่มันก้ยังมีอุปสรรคอยู่
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ไม่นานนี้ ผมมีความสุขที่ได้ทุ่มเท่ จิตใจของตัวเอง ให้กับคนๆหนึ่งได้อย่างสุดแรงใจ
ด้วย 2 มือ ของตัวเอง ที่ทำบางสิ่งบางอย่างให้กับเธอ มอบให้เธอ ให้เธอได้เห็นมัน ได้ใกล้มัน
สิ่งต่อไปที่ผมบอกกับตัวเองเสมอว่าจำมอบให้กับเธอ คือ การดูแลเธอจากนี้ต่อไป
คืนนี้คงเป็นคืนที่ผมกำลังเฝ้ารอใครคนนึงอยู่ เฝ้ารอที่จะรอคำตอบจากคนๆนั้น และ เฝ้ารอที่จะอย๔กับเธอ
ไม่รุ้เหมือนกันว่าเธอจะมาตอนไหน แต่ตอนนี้มันใกล้มากแล้ว ใกล้ถึงเวลาแล้ว และผมก้เริ่มเมื่อยล้า และ ง่วง
เพราะ อาการไม่สบายของผม ที่มันไม่ยอมหายดี แต่มันกลับกลายเป็นบรรเทาขึ้นเรื่อยๆ
กินยาไปแล้วจะนอนให้ได้ ง่วงๆ แต่ต้องฝืนตัวเองไว้ ไม่ให้นอนๆ
คิดอย่างเดียว คือ อีกไม่นานเธอคนนั้นคงมา และ เราคงได้คุยกับเธอ โดยไม่มีอุปสรรคขวางกั้น
ขอให้เธอเปิดใจให้กับฉัน และ ฉันสัญญาว่าจะ ดูแล และ ไม่ไปจากเธอ
********************
ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ คำว่า"เพื่อน"มันก้ยังไม่เคยจางหายไปจากความทรงจำของผมเลย
เพียงบางวินาที บางทีผมก้คิดว่า พวกเค้าคงลืมผมไปแล้ว แต่...
หลังจากที่เราจากหายกันไปนานแสนนานบางสิ่งบางอย่างทำให้ผมรู้ว่าเค้าก้ยังไม่ลืมผม
และยังจดจำผมไว้ เพียงแต่พวกเราห่างไกลกัน ระยะทางไม่ใช่อุปสรรค
อุปสรรค คือ พวกเราจะไม่ได้พบกันอีก ถ้ามันนานเข้า พวกเราจะจำกันไม่ได้
ต้องขอบคุณเพื่อนๆ ที่ยังชวนผมไปร่วมฉลองกัน ในการรวมกันอีกครั้ง แต่ผมก้ไมได้ไป
ต้องขอโทษด้วยนะ ที่ผมไม่ได้ไป คงเป็นเพราะว่า ผมอาจจะเห็นว่าคนๆนึงสำคัญมากกว่าพวกเราอะมั้ง
ใจนี้ที่มันทุ่มเทให้เธอมันสั่ง และ พูดอยู่เสมอว่า เธอสำคัญที่สุด ในเวลานี้ และ เวลาหน้าต่อๆไป
คืนนี้รอ รอ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะออน ก้ใกล้ 4 ทุ่มแล้วนะ ไม่แน่เธออาจจะไม่ออนแล้วก้ได้
เมื่อกลางวันโทรไปหาเธอ ดันโทรไปขัดเธอซะงั้น แต่เธอก้ไม่ว่า เลยรีบๆวาง เพราะเธอกำลังดูหนังอยู่
เลยถามเธอไปว่า เธอจะออนหรือปล่าว? เธอตอบว่าออน ยังไงก้ต้องออนให้ได้ปีนี้
********************
****ขอให้ค่ำคืนนี้ เป็นคืนวันที่ฉันมีความสุข และ เธอมีความสุข****
** P.s. **
ถ้าคืนนี้เธอจะออนดึกสักแค่ไหน มาเมื่อไหร่ จนฉันทนไมไหว ฉันก้จะทนรอเธอได้เสมอ เพื่อคำตอบของฉันที่มอบให้เธอ และคำตอบของเธอ ที่ตอบกับฉัน
สุขสันต์วันปีใหม่`2550 นะครับ
Memo My`Countdown 2550
วินาที นี้ ฉันจะยืนรอเธอ อยู่เสมอ และ เดินไปพร้อมกับเธอ |
อะนะ ประเดิมๆ อะไรแปลกๆ ช่วงนี้บ้าหาอะไรมาใส่ บล๊อก กระจาย
ไม่รู้ว่า เวลาที่พูดอย่างนี้ออกไป จะมีใครต้องเจ็บปวดใจหรือปล่าว? ขอโทษด้วยนะ ที่ใจฉันเป็นอย่างนี้ ฉันว่าฉันหลายใจ และ หลอกใครหลายคน ขอโทษที่ใจฉันมันมีเพียงเธอคนนั้น
กว่าจะได้มาเขียนสักที ก้ไม่มีอะไรจะห้อยท้ายจ้ะ คิดถึงมากมาย คิดถึงทุกๆคนที่กล่าวถึงนั้น รวมทั้งคิดถึงเพื่อนๆทุกคนด้วยงับ.
วันนี้ฉันก้เป็นแบบนี้...พรุ่งนี้ก้คงหาย เหนื่อยหวะ ใกล้สอบแล้วนะทุกๆคน ตั้งใจอ่านหนังสือ + ตั้งใจสอบ + เครียงานกันให้เส็ดด้วยน้อ เหอะๆ^o^
P.S. คิดถึงเธอเสมอ และ ไม่มีวันเดินไปจากเธอ ถ้าเธอยังไม่ยิ้ม และ ยังไม่มีความสุข ~
|
|
