Surachet's profile•••๐`Au-Z@`๐•••PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 17 เวลาไม่เคยรอใคร...อย่าปล่อยให้มันผ่านเลยไปHey!!!...สวัสดีงับ...
วันนี้มานั่งเขียนต่ออารมณ์จากครั้งก่อนที่เกิดอุบัติเหตุนิสนึงในการเขียน อยุ่ดีดีหลุดไป เลยเขียนไม่จบ...จากครั้งก่อนอยากจะเขียนเรื่องวันแม่ แต่ตอนนี้เลยไปแล้ว ปาไป 5 วัน ไม่รุ้ว่ามันจะยังทันอยุ่ไหมอะ? หวังว่าเรื่องนี้ เวลา คงมีให้กับผม พอที่จะแก้ไข และ เติมแต่งมันอีกครั้ง [ไอ่คอมเวง เมร่งเอ๊ย เสือกแฮ้งเวลา กรุเขียนเสดอะ]
สำหรับเรื่อง วันแม่ ผมคิดว่าตลอดชีวิตของผม มันเป็นเวลาอันสั้นมาก ที่ผมได้อยู่กับแม่ ถ้าเทียบกับคนอื่น ผมอยากบอกกับทุกคนที่ยังไม่เคยใส่ใจแม่ของคุณ แล้ว ไม่ฟังคำของท่าน ให้ได้รู้ว่าแม่คนนี้หละ ที่เป็นผู้หญิงที่ดี กว่าแฟนของเรา เขาพูดจริงทำจริง เชื่อใจได้มากกว่า แฟน หรือ กิ๊กของเรา เขาคอยอยุ่เวลาเราเสียใจ หรือ ทุกข์ ได้ดีกว่าทุกคนคนอื่นคนใด เพราะเขาคือ มอบสายเลือด และ วงศ์ตระกูลให้กับเรา.
ความทรงจำ ยังคงตราตรึง... ความรุ้สึกดีดี ไม่เคยเลือนหายไป
ผมยังจำได้ดีไม่เคยลืม ว่าชีวิต 11 ปีของผมเป็นยังไง? ตอนเด็กเล็ก ผมเป็นคนเรื่องมากๆ มากมายเลย ผมจบจากร.ร.ที่วัดเพชรตอนเล็กมากมาย ชั้นที่ต่ำกว่าอนุบาล เพราะที่บ้านขี้เกียจเลี้ยง เพราะเอาแต่ใจ เลยไปปล่อยที่ร.ร.ที่มีคนคุมอะ จำได้ว่าแม่คอยเอาโอวัลตินเย็นใส่ขวดนมมาให้ผมทุกวัน ยอมเสียเวลามากมาย เวลาที่แม่ต้องลำบาก และ ยังต้องมาใส่ใจลูกที่ดื้อดันคนนี้อีก[ผมชอบกินโอวัลตินเย็นใส่ขวดนม ตอนเด็กๆ] แล้วก้ยังจำได้ไม่เคยลืมเลย ตอนป.1 หลังจากผมจบจากอนุบาลบ้าบอ วันๆเอาแต่นอน กิน นอน กิน ตอนป.1 ผมมักจะรุ้สึกไม่อยากเรียน เพราะ มันหนักมากมาย และ ติดการ์ตูนด้วยอะ ผมเกาะขาแม่ทุกครั้งที่ถึงร.ร. พร้อมกับน้ำตาไหล เพราะ อยากอยุ่กับแม่ แม่ที่ต้องคอยเสียเวลาไปส่งผมเข้าร.ร.แล้วยังต้องมาทนผมอยู่ที่ร.ร.เป็นเพื่อนผม จนกว่าผมจะยอมอยู่ เกาะขาจนครู อาจารย์มาช่วยลาก [อายมากมายเพื่อนๆตรึม ยืนดูตอนเข้าแถวเลยอะ เหอะๆ] แล้วก้ตอนป.3 ผมมีงานสำคัอย่างนึงที่ต้องใช้ดอกเข็มที่จำได้น่าจะเป็น ทำพานกลุ่มมั้งนะครับ จัดพานไหว้ครูอะมั้ง แล้วผมต้องเป็นหัวหน้ากลุ่ม ต้องเอาดอกไม้อะไรมามากมาย แม่ผมช่วยผมหาทุกอย่างจนครบ แล้วผมก้ไปร.ร.แต่ผมกลับลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไป นั่นก้คือ ดอกเข็ม ลืมไปว่าที่บ้านก้ไม่มี แม่ผมอาสาที่จะไปหาให้กับผม แม่ออกไปหานอกร.ร.เป็นเวลานาน แล้วจน2ชม.แม่ผมก้เข้ามาในร.ร.แล้วไปประกาศให้ผมมารับ ตอนป.4ตอนที่แม่ผมเป็นโรคร้ายขึ้นมาจนไม่สบายหนัก และ ล้มลง ผมก้เป็นห่วงมากมาย ไปดูแลแม่ที่รพ.ทุกๆอาทิตย์ต้องเข้า กรุงเทพฯ ไปทุกอาทิตย์เพื่อเฝ้าแม่ผม ที่ยังมีอาการเสี่ยงมากกับ โรคมะเร็ง แต่แม่ผมก้หายเพราะการผ่าตัดของแพทย์ รุ้สึกเสียน้ำตาเวลาที่แม่ต้องเหมือนจากเราไป เพียงแค่ความคิดก้กลัวแล้ว.
ช่วงเวลาสุดท้าย...T-T
เรื่องราวเรื่องหนึ่งนี้เป้นของเด็กชายคนหนึ่ง กับ ผู้หญิงคนหนึ่ง เกิดขึ้นที่ความคิดถึง ในคืนวันหนึ่ง เด็กชายคนหนึ่งได้ถูกแม่ของเขาวานไปหยิบยาเนื่องมาจากแม่ของเขาปวดหัวมากมาย เชาคนนั้นก้ทำตามที่แม่สั่งโดยที่ไปเอานมมาให้แม่เขาด้วย พร้อมกับเอายาให้แม่เขากิน เพื่อไม่ให้ท้องว่างเวลากินยา แม่เขาก้กินเข้าไป และ นอนต่อ โดยที่เขาคนนั้น ยังคงแปลกใจอยุ่ว่าทำไมแม่ของเขาอยุ่ดีดีทำไมถึงไม่สบายหนักขึ้นมาอย่างนี้ ด้วยความเป็นห่วง เขาจึงเฝ้าดูอาการของแม่ต่อไป โดยไม่หลับไม่นอน แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปชั่วครู่ แม่ของเขาก้เกิดอาการไม่ดีขึ้นมา และ แล้วท่านก้อาเจียนออกมาหมดทั้งยา และ สิ่งที่กินเข้าไป เด็กคนนั้นจึงดูอาการของแม่ และ ดูท่านเฝ้าท่านจนท่านหลับไป และเชดทำความสะอาด จนเขาเองก้หลับไปด้วยความเหนื่อยล้ามากมาย เมื่อเขาตื่นขึ้น เวลาประมาณ 10:00 ของวันหยุด เขาก้ตื่นขึ้น แล้วพบว่าแม่ของเขา นอนนิ่งอยุ่ข้างเขา โดยที่ปกติแม่เขาต้องตื่นแต่เช้า เพื่อไปทำกับข้าว และ อาบน้ำ ไหว้พระ เตรียมตัวไปเปิดร้าน แต่กลับกลายเป้นว่าวันนี้ท่านได้นอน ไม่สบายอยุ่บนเตียง เด็กคนนั้น เลยไปตามคนที้งบ้านเพื่อมาดูอาการแม่ของเขา พร้อมกับเรียกรถพยาบาล แล้วพาไป รพ.ที่ใกล้ที่สุด นั่น คือ รพ.พระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อแม่ผมไปถึงก้เปิดห้องพร้อมกับให้หมอตรวจดูว่าเป็นอะไร แต่ผมต้องกลับบ้านก่อนเพราะหมอยังตรวจไม่ได้ว่า อาการที่เป็นนี้เป็นอะไรกันแน่ แต่ก้มาทีหลังว่า มะเร็งได้กลับมาเยือนแม่ผมอีกครั้ง หลังจากหายไป 3 ปี แต่ครั้งนี้เป็นพอๆกับขั้นเดิม แม่ผมต้องพัก รักษาตัว ผมต้องมาเฝ้าดูแลแม่ทุกๆวัน และ บอกแม่เสมอทุกวันว่า แม่ต้องหายดีนะครับ โดยที่เดือนแรก ผ่านไป แม่ของผม ก้ยังอาการดีอยุ่ แต่หลังจากนั้น แม่ของผม ก้อาการแย่ลงๆ แย่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเวลาเกือบ3เดือน แม่ของผม ก้ไมได้ลืมตาขึ้นมามองลูกคนนี้อีก ได้แต่นอนหยอดอาหารผ่านสายสลิ้ง และ มีเครืองช่วยหายใจ+เครื่องดูดต่างๆมากมาย เพราะท่านไม่ได้ตื่นเลย จนคืนนึงที่ผมเข้าไปเยี่ยมท่านพร้อมกับป้าของผม หลังจากที่เยี่ยมเสร็จ ผมก้ไปกินข้าวต้มติดริมแม่น้ำ พร้อมกับรุ้สึกว่า ความหนาวได้พัดผ่านผมไปช้าๆ รุ้สึกหนาวจับใจ เวลาที่ไม่มีแม่อยุ่เคียงข้าง แต่แล้วเช้าวันต่อมา ผมก้ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมากดัขึ้นตอนตี5 ทำให้ผมสะดุ้งตื่น แต่ผมก้หลับตาลงนอนต่อไป จนตื่นเช้ามา ทุกคนก้ต่างเศร้าทั้งบ้าน แล้วป้าของผม ก้เดินมาบอกกับผมว่า "แม่ของอู๋เสียแล้วนะ" ความรุ้สึกตอนนั้น ทำให้ผมรุ้สึกล้มทั้งยืน ความว่างเปล่าได้เข้ามาขโมบพื้นที่ในความคิดผมไปหมด ทำให้ผมรุ้สึกเฉยชาไป ทำให้ผมโดดเดี่ยว และ เงียบเหงา ทำให้ผมรุ้สึกว่าถ้าขาดท่านไป ผมคงไม่สามารถอยุ่ตัวคนเดียวได้ จนอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จก้ไปรพ. เพื่อรับศพท่าน ตอนที่ไปถึงเตียงของท่าน ป้าของผม ก้เข้าไปดู และ ร้องไห้ฟูมฟาย พร้อมกับบอกกับผม สอนผมมากมาย แต่ผมกลับไม่ร้องไห้เลย แต่ในขณะนั้น น้ำตาที่ไหล มันได้ท่วมใจผมไปหมดแล้ว ท่วมใจที่รุ้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างคงจบ ชีวิตของผม ชีวิตที่ขาดหาย.
***************
วันเวลาไม่เคยรอใคร ไม่เคยบอกว่าจะจบเมื่อไหร่
แต่วันเวลา สอนให้รุ้จักคุณค่าของสิ่งที่เสียไปแล้ว
และไม่มีวันได้มันกลับคืนมา
ใครที่ยังมีโอกาสอยู่
ขอให้ดูแลท่านให้ดี ทำตามที่สั่งสอน แทนการโมโหใส่ท่าน
ทำซะ ก่อนที่จะไม่มีเวลาที่จะทำมัน และ มาเสียใจ และ ร้องไห้
เนื่องในวันที่ 12 สิงหา ของทุกปี และ ทุกวันของช่วงชีวิตคุณ
มาทำอะไรเพื่อตอบแทนพระคุณท่านกันเหอะ
บอกรักแม่คุณ แสดงความรักต่อท่าน ช่วยแบ่งเบาภาระท่าน
...ทำซะ พระคุณแม่สูงส่ง ไม่มีอะไรเทียบเทียม...
  P.S. ถึงแม้ว่าผมจะไม่มีวันนั้น ให้ตอบแทนพระคุณท่านแล้ว แต่สิ่งที่แม่สอนไว้ผมจะไม่ลืมมัน และ จะทำตามมันเป็นลูกที่ดีของแม่ครับ รักแม่เสมอ แม่ สุกัญญา ศรีไพฑูรย์ ลงนาม สุรเชษฐ ศรีไพฑูรย์ •••๐` Au-Z@ `๐•••
   August 07 มันคืออะไร?...เกิดอะไรกับตัวฉันสวัสดี!...
เปิดมาก้รุ้สึกเซ็ง แล้วอะ...ไม่รุ้เป็นอะไร นั่งคิดอะไรไปวันๆ ไม่จบสักที
เมื่ออาทิตย์ก่อนพึ่งไปจัดค่ายกันมา สำหรับค่ายนี้ ก้คือ "ค่ายมดแดง"...
...เริ่มจากวันแรก ที่เราออกเดินทางออกจากโรงเรียน ตอนเวลา 17.00 น. ของวันที่ 27 กรกฎาคม 2550 ออกเดินทางด้วยความคิดถึง คิดถึงใครสักคนที่เราฝันถึงเขาอยุ่ทุกคืน ทุกวัน ทุกเวลาที่หลับตาลง พอไปถึงก้อะนะ ไปยกขี้ควายกัน เรามันเป็นพวกไม่มีหน้าที่หนิ มีหน้าที่เดียว กรรมกรครับ พอเสดแล้ว ก้เหนื่อย เหงื่อท่วมตัว ก้ยกของขึ้นที่พัก แล้วก้ลงมาช่วยงานไอ่นู๋น ไอ่นี่ต่อ ตกดึก ก้ไปอาบน้ำ แล้วก้แดกข้าว แต่พอถึงเวลานอนก้ไม่รุ้สิ เมร่ง นอนไม่หลับอะ กว่าจะนอนได้ ปาไป เกือบตี 3 อะ เหอะๆ ตื่นมาก้ตอน ประมาณ 6โมงก่าๆอะ โคตรง่วงเลยอะ ต้องตื่นมารับน้องอะนะ จะมากันทำไม? อิอิ ลืมไปเป็นพี่ค่ายอะนะ...
...วันที่สอง พอตื่นมาเส็ด ก้ไปอาบน้ำแล้วก้เอาเสื้อค่ายมาใส่ๆ โดนใจมากเสื้อค่ายสีดำงับ แล้วน้องๆก้บุกกันมา ก้จับตามองเตรียมตัวกินเด็ก หลอกๆ จับตามอง เตรียมโบ๊ะแป้ง ให้ขาวเนียนกันทุกคน ก้ปะไปได้ไม่กี่คน กลัวปะน้องมาก แล้วน้องหาว่ากรุ แต๊ะอั๋งอะ เศร้าๆ มีแต่คนคิดงั้น คิคิ วันนี้ก้เริ่มด้วยฐานพอSeries หละ งับ กระผมอยุ่ฐานพอเพียงอะนะ รู้สึกมีคนมาช่วยงานเยอะจาง มีแต่คนที่ไม่รุ้จักทั้งนั้นเลยอะ ดีดี ได้เพื่อนใหม่อะ ก้มีส้ม นก สายป่าน แล้วก้ฮอลล์ เพื่อนใหม่ ส่วนคนที่อยู่ในฐานนี้ ก้มี กรุ หวาย แล้วก้อู๋-แอ๋ว-อะนะ ไปๆมาๆ หนีไปฐานอื่นกันหมดอยุ่กันแค่ 3 คนเองอะ นี่คือ ฐานตอนเข้าของผม ให้พับๆ เอากระดาษมาพับอะไรก้ได้ ส่วนใหญ่ก้พับนกอะนะ เลยให้น้องมิ้ว พับนักแลกกับเรา คนละตัวอะนะ ต้องขอบใจที่พับให้อะ อยากพับกระดาษลูบควายหวะ 555+ จบฐานเช้า ก้ฐานมืดอะ Shock night~ ถึงฐานตอนมืดพวกเรา ก้มี ป๋าเทค อู๋-แอ๋ว- หยก แล้วก้ผม อยู่ฐานต้นตะเคียนงับๆ เฮียนดีอะ น่ากลัวมาก คืนนี้ฟ้าปลอดโป่งดี โดนใจ สวยดีอะ เห็นดาวด้วยอะ แต่รุ้สึกว่าน้องๆที่มาทุกคนกลัวกันมาก ไม่รุ้อะไรกัน พี่อยู่ตั้งนาน ยังไม่เสียวเลยอะ แง่วๆ เพราะ เราเชื่อไงว่ามันมีจริงนั่งไหว้ ขอขมา จนฉี่แทบราดๆอะ พอเสดๆ ก้ไปอาบน้ำๆเข้านอน แต่ก้นอนไม่หลับอีกแล้วงับ ชวนอู๋แอ๋วไปเดินเล่น ไปเฝ้ายามๆ ยันตี 3 แล้วมันก้กลับไปก่อนอีกอะ เวงกำ เหลือก้แต่ตัวกรุ ที่นอนลมควันยากันยุง จนถึงเช้าอะ แน่นหน้าอกมากๆ ดันตั้งผิดที่ แล้วหลับไปอะ ตั้งบนกบาลเลยอะ...
...วันที่สามของพี่ วันที่สองของน้องๆ วันนี้ก้เป็นฐานไกลสุดฟ้า ล้อเล่นงับ แต่งเอง เพราะวันนี้กรุคงเดินได้เกือบ 10 กิโลอะ เอาซะเหน็บแดกเลยอะ เดินข้ามฟากสะพานแขวนประมาณ 10 รอบได้มั้ง แล้วเดินร่อนฐานทั่วไปหมดๆ ไปเอาน้ำบ้าง ไปหาอะไรแดกบ้าง เหนื่อยโว้ย ร้อนก้ร้อน เกียมก้วันนี้หละ อะนะ วันนี้รุ้สึกว่าผม กำลังคิดทำร้ายตัวเองมากเลยอะ เบื่อหวะ กรุมะเข้าใจเวลาไม่ได้ทำอะไร ก้ชอบจะทำอะไรไม่ดีอะ คิดมากนะเรา เหอะๆ อะนะ สำหรับตอนกลางคืนของวันนี้ ก้อะนะ ไม่รุ้เรื่องอะไรเลยอะ เค้าเตรี๊ยมกันอะ ***เรื่องพี่ว๊าก กับ น้องว๊ายอะ*** ไม่รุ้เจงๆ ก้เห็นว่า หมันไส้พี่อะ อยุ่ดีดีก้มาด่า แล้วไอ่เติ้ลก้ด่ากลับ กรุก้เลยด่าไปด้วย ดีไม่เดินไปหาเรื่องพี่เค้าอะ ขอโทษเจงๆนะ ไม่รุ้เจงๆอะ ว่าเตรียมกันมาอะ เฮ้อออ ++แต่ก้จบด้วยดีนะ คืนนี้ พิธีเทียน ผูกใจน้อง คล้องใจพี่++เหอะๆ แต่เองทั้งนั้นอะ คืนนี้ก้อะนะ ไม่รุ้สิ เมาๆอะ ค้างเลยอะ กว่าจะนอนได้ คงฝันละเมอทั้งวันอะมั้ง เลยนอนไม่หลับอะ มีคนเป้นห่วงด้วยอะ ดีจัยๆนะ รุ้สึกว่ามีคนแคร์อะ ยิ้มเธอช่างน่ารักบาดดวงใจของคนอ่อนไหวคนนี้...
...วันที่สี่ของพี่ วันที่สามของน้อง วันสุดท้ายของพวกเรา วันนี้ พวกเราต้องเตรียมตัวเดินทางกลับแล้วอะ วันนี้รุ้สึกว่าเราหวั่นไหว กับใครคนนึงที่เราพึ่งรุ้จักเลยอะ เมื่อวานเราก้ไปนั่ง ชิงช้าคุยกันถึงเรื่องความรัก แล้วเขาก้ทำตัวน่ารักดีอะ รุ้สึกว่าเขาเหมือนเด็ก แต่เจงๆแล้วเค้าดูเป็นผู้ใหญ่หน้าเด็ก ความหมายคือ ภายนอกทำตัวเป็นเด็ก แต่ภายในความคิดเป็นผู้ใหญ่ แล้วเขาก้ซื้อโรตีมาให้ 1 อัน แต่เรา บอกกับเขาว่าเรามาแบ่งครึ่งกันนะ กินก่อนดิ แล้วเราก้ให้เขาป้อนอะ อั้มๆ ทำตัวเป็นคนพิการอะนะเรา วันนี้เราก้อะนะ ปลงหวะ วันสุดท้าย วันกวาด ล้าง ขยะต่างๆนานา วันนี้ในที่สุดเราก้มีงานทำแล้วเว้ย ภารโรงร.ร.อะมั้ง เหอะๆ กวาดถูห้อง โอ้ววว ขยะ เยอะได้ใจจริงๆ มีอีกมากมาย แถมไปด้วย กกน.ลายไดโนเสาร์ของน้อง หรือ พี่อะวะ 555+ แต่ที่ว่าโดนสุดๆของวันนี้ก้คงเป็นการป้อนอาหารมื้อสุดท้าย ระหว่างพี่ค่ายกับน้องค่ายอะมั้ง งานนี้รุ้สึกว่า เสียดายอะ กินไปได้แค่นิสเดียวเองอะ หิวชิบหาย อยากกินไก่อะ มัวแต่ลีลา กลัวๆอะ มะกล้าป้อนน้อง เขิลลลๆๆๆ เลยกว่าจะป้อนหมด เอาซะเค้าว่าแล้วอะ เลยไม่มีเวลากินเองเลยอะ หิวโว๊ย อยากกินไก่ทอดดด อ้า แง่มมมๆๆๆ ^3^...
*********************
ไม่รุ้ว่าเป็นอะไร? เกิดอะไรกับฉัน
จากเธอไปไม่กี่วัน...ใจฉันที่เคยอดทนจะเปลี่ยนแปลงไป
ฉันตอนนี้ เหมือนคนที่ดูไม่ดีในสายตาตัวเอง
ฉันเหมือนเป็นคนหลายใจ ที่ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสนใจ
ยิ่งคิดให้ดี คิดถึงเธอเท่าไหร่ เพ้อละเมอสักแค่ไหน
ก้ยิ่งทำให้ภาพของใครสักคนที่ประทับใจก้ลอยขึ้นมาในความคิดของฉัน
ฉันเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นทุกที
ว่าจะทนต่อไปได้ไหม? หรือ...
จะต้องบอกลาเธอ และ เดินจากไป
ทั้งที่ใจไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น
หรือ ว่าฉันยังคิดเพียงแค่ชั่ววูบหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ใกล้เธอ และ สนิทกับเขามากไป
ฉันอยากจะบอกให้คนที่ฉันรัก ให้เขาได้รู้ว่า
"ฉันรักเธอ"
ถ้าเธอได้รู้จะสนใจ และ แคร์ฉันบ้างไหมอะ?
P.s. แค่อยากถามเธอว่าจะรักกันบ้างหรือปล่าว? ฉันไม่อยากคิดที่จะไปจากเธอ†•†
 --เข้ามาช่วยเม้นส์กันด้วยนะ ถ้ามีข้อคิดเห็นแลกเปลี่ยนนะงับ ตามสบาย--  |
|
|
