Surachet's profile•••๐`Au-Z@`๐•••PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 09 >>>My DiaryS *3.2<<<>>>คำว่า"รัก"<<< ในวันที่เราเสียใจ เธอก็มาคอยปอบฉัน อยู่ข้างๆฉัน มันเป็นความรู้สึกที่ดี อย่างน้อยเธอก็ทำให้ฉันได้รู้ว่า "เธอเป็นห่วงฉัน" ในช่วงเวลาที่เราเลวที่สุด ที่เราทำให้เธอเสียใจ มันเริ่มต้นจากคำว่า"ท้อและบ้าบอ" ในตอนนั้นเรารู้สึกว่า"เราคงจะไม่มีหวัง…ผู้หญิงมีมากมายหาใหม่ก็ได้"ปากพูดอย่างนั้น แต่ใจถามตัวเองเสมอว่า"จะเลิกคิดถึงเธอดีไหม??? กลับไปเป็นเพื่อนเหมือนดังเดิมจะเป็นยังไง???" แต่เราก็เริ่มทำสิ่งที่ไม่ดีนั้นขึ้น พยายามที่จะไม่สนใจเธอ และ ไปหาคนใหม่ แต่สิ่งที่เราทำลงไป มันเหมือนประชดตัวเอง ซึ่งจริงๆแล้วมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยเพราะว่าคนที่เราคุยด้วย คือ คนที่อยู่ไกลมากๆเขาก็แค่เพื่อนทาง Internet เท่านั้นหละ แต่ตัวเราเองที่คิดไปเอง เพ้อเจ้อ ไร้สติ เอาเขาไปเพ้อที่นั่นที่นี่รวมทั้งในบอร์ดห้องของเรา แล้วที่เรารู้สึกผิดมากๆ ก็คือ เราต้องมาขอร้องให้คนที่เรารัก ไปลบล้างกับสิ่งที่เราทำไปออกจากบอร์ดห้องมันจะเป็นสิ่งที่เราจะไม่มีวันยกโทษให้กับตัวเอง… แต่ตอนนี้เรารู้แล้ว…เราจะขอทำตามใจตัวเอง…เราจะขอรักเธอตลอดไป ถึงแม้ว่าเธอจะมีใครในใจแล้วก็ตาม…อย่างน้อยเราก็ได้ทำในสิ่งที่เราอยากจะทำ ได้ทำในสิ่งที่เราไม่ได้ฝืนตัวเอง ได้ทำในสิ่งที่เราสบายใจ…ได้ทำให้กับเธอ แค่นั้นก็พอแล้ว… …อู๋ ต้องขอโทษตองด้วยนะ ที่อาจจะทำให้ตองเสียใจ… …ในวันที่เธอเสียใจ ทุกข์ใจ… …ฉันคนนี้ ขอช่วยแบกรับ ความรู้สึกนั้นไว้ด้วยได้ไหม???… …ถ้าเธอเสียใจขอให้นึกถึงฉันเป็นคนแรก… …ฉันยินดีที่จะรับฟังแล้วช่วยเธอเสมอไป… ตลอด 3 ปีที่ผ่านมา…อู๋ มีความสุขมากๆ โดยเฉพาะเวลาที่อยู่ใกล้ตอง คุยกับตอง มันคงจะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายและเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดแต่ถ้าอู๋จะขอให้ตองอยู่กับอู๋ต่อ…มันคงจะเป็นไปไม่ได้…แต่อย่างน้อยเราก็มี"คำว่าเรา" และ มันจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำและหัวใจของเราตลอดไปว่า "อู๋รักตอง"… …ในยามที่เธอเศร้า ขอให้นึกถึงฉันเป็นคนแรก… …ช่วงเวลาที่ผ่านมาถึงแม้ว่ามันจะสั้น แต่มันก็มีความสุขมากๆ…
…มีเริ่ม ก็ต้องมี จบ… …มีพบ ก็ต้องมี จาก… …มีเกิด ก็ต้องมี ตาย… …มีรัก ก็ต้องมี เลิก… …แต่ความรักของฉัน จะไม่มีวันจบ ไม่มีวันจาก ไม่มีวัน ตาย ไม่มีวันเลิก… สิ่งที่อยากให้เธอรู้เป็นสิ่งสุดท้าย มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่นานนี้ มันเป็นเรื่องที่มีต้นเหตุอยู่ที่เรา เราทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดว่ามันจะเกิดเรื่องร้ายแรงอย่างนี้ ในตอนนั้น เราเพียงแค่หวังว่าจะให้เธอได้รู้ถึงความห่วงใยของเราก็เท่านั้นเอง… เรื่องนี้เริ่มจากเรา เรารู้สึกคิดถึงเธอ รู้สึกเป็นห่วงเธอ เราก็ได้ไปคุย และ ระบายให้รุ่นน้องคนหนึ่งได้ฟังผสมกับการพูดคุยเรื่องของคนๆหนึ่งที่ชื่อว่า "พี่เอม"…มีอยู่ในท่อนหนึ่ง ที่เราได้พิมพ์คำหยาบคำหนึ่งลงไป มันก็เป็นคำที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ จนทำให้เธอโกรธเรามากๆ เรื่องนี้เริ่มร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเรากับเธอต้องจบเรื่องนี้ด้วยคำว่า "เป็นเพื่อนกันเถอะ" คำคำนี้ทำให้เรารู้สึกผิดหวัง แต่มันก็ยังดีที่เธอได้บอกกับเรา เราพอใจแล้ว เราเหนื่อยพอแล้ว เราต้องขอพักแล้วหละ…อนาคตจะเป็นยังไง??? ก็ขึ้นอยู่แล้วแต่เธอจะกำหนด แต่ฉันคนนี้ขอพักรอคำคำนั้น รอวันวันนั้น ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีวันวันนั้นอีก แต่ขอให้รู้ไว้ว่า ฉันคนนี้หวังดีกับเธอเสมอ และ คงยังเป็นเพื่อนเธอตลอดไป… สำหรับเรา ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ที่เราคิดว่าตัวเองเป็น "ส่วนเกิน" มาตลอด มันเป็นช่วงเวลาที่เราคิดไปเองเพียงคนเดียว ทั้งๆที่เธอไม่ได้ตกลงอะไรกับเราเลย แล้วไม่เคยที่จะสนใจความรู้สึกของเรา เธออาจจะอยากจบความสัมพันธ์ระหว่างเรา เธออาจจะไม่อยากฟังคำที่ฉันพูด ฉันก็จะไม่ฝืนเธอ เมื่อเธอยากอยู่คนเดียว ฉันก็จะไม่ยุ่ง ไม่กวนใจเธออีก ขอให้เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอเป็นอยู่ รักตองเสมอ …อู๋ ต่อจากนี้จะขอวางความทรงจำ และ เรื่องราวที่ดีดีที่เคยผ่านมาไว้ตรงจุดๆนี้ และ เรื่องทุกๆอย่างที่เคยผ่านมา มันจะขอให้หลงเหลือคำสุดท้าย ก็ คือคำว่า "เพื่อน" และ ขอให้เธอโชคดีนะ ถ้ามีอะไรให้เพื่อนคนนี้ช่วยมาบอกได้เสมอนะ เพื่อนคนนี้จะช่วยเต็มที่เท่าที่จะทำได้ ในฐานะ "เพื่อน" ...The End... >>>My DiaryS *3<<<>>>คำว่า"รัก"<<< ในวันแรกเป็นวันเริ่มต้นที่ดีและสดใส ดีใจที่ได้พบกับเพื่อนๆ ทักทายเพื่อนๆ แต่เมื่อในวันหนึ่งเราก็รู้สึกว่า เพื่อนเราคนหนึ่ง มันทำให้ใจเราหวั่นไหวได้ ทุกทีที่คุยกับเขา มันทำให้เรารู้สึกจากคำว่า ”เพื่อน” กลายเป็นคำว่า “คนพิเศษ” ความรู้สึกที่เคยจะกล้าพูดคุย ก็กลับกลายเป็นว่า ไม่กล้าที่จะคุยกับเธอ เราไม่เข้าใจว่าทำไม เวลาที่เราชอบใครซักคน หรือ รักใครซักคน ก่อนหน้านั้นที่เราเป็นเพื่อนกันยังกล้าที่จะพูดกัน คุยกัน ที่จะทักทายกัน แกล้งกัน แต่หลังจากคำว่า "ฉันชอบเธอ" ได้ผ่านออกจากปาก ออกจากใจของเรา มันก็กลายเป็นว่า ความรู้สึกทุกๆอย่างมันก็เปลี่ยนแปลงไปหมด จากกล้าก็กลายเป็นไม่กล้า ไม่กล้าที่จะพูด ไม่กล้าที่จะคุย ไม่กล้าที่จะทัก… หลังจากที่เราบอกคำคำนั้นไปแล้ว ทุกๆอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป เราเริ่มที่จะรู้สึกว่า แทนที่เราจะมีความรู้สึกที่ดีดี กลับกลายเป็นว่ามันจะทำให้เราห่างไกลกันขึ้น…แต่แล้วเวลาก็ทำให้เรา และ เธอ กลับกลายมาเป็น"เพื่อน"ดังเดิม…ถึงแม้ว่าสิ่งที่เราได้ทำไปในตอนนั้น มันจะเป็นสิ่งที่เราได้ทำเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่มันก็จบได้ดีด้วยคำว่า "เพื่อน"… จากวันนั้นที่เรารู้สึกเสียใจ เศร้าใจ มันก็เป็นวันเวลาที่เงียบเหงา โดดเดี่ยว…แต่แล้วความรู้สึกแบบนั้นมันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง มันเกิดขึ้นกับคนที่เราไม่ค่อยสนิทกับเขา เรากลัวว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้งเป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เราได้เริ่มที่จะปกปิดความลัพธ์นี้ไว้ในใจ เริ่มที่จะพูดคุยกับเธอเพื่อให้สนิทมากขึ้น ทั้งๆที่ตอนนั้นเธอถูกเพื่อนรังเกียจ…มันเลยเริ่มต้นด้วยคำว่า "สงสาร"…ตลอดมาที่เราได้พยายามสร้างความสัมพันธ์ของเรากับเธอให้สนิทมากขึ้น แต่แล้วในวันหนึ่งเพื่อนเราคนหนึ่งก็กับมาแอบชอบเธอเหมือนกับเรา เขาคนนั้นได้มาบอกให้เราฟัง ขอคำแนะนำจากเรา ขอให้ช่วย…ในตอนนั้นเราคิดว่าเราไม่ควรที่จะทำให้เพื่อนเราเสียใจและเราก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยความลัพธ์นั้นออกมา เราก็ช่วยเขาในทุกๆเรื่องและมันทำให้เราได้ใกล้ชิดกับเธอคนนั้นมากขึ้น…เมื่อถึงวันเกิดของเธอตอน ม.2 เธอก็ได้รับของขวัญวันเกิดจากคนที่ชอบเธอ ความรู้สึกของเธอมันเป็นความรู้สึกดีใจ ที่เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยคนๆนั้น และ ฉันก็ไม่เคยที่จะเกียจเธอเลย… เมื่อพวกเราขึ้น ม.3 กัน มันก็เหมือนช่วงเวลาที่น่าเศร้า ที่มันจะเป็นปีสุดท้ายที่พวกเราจะต้องจากกันไปบ้างแล้ว จากกันต่างห้อง ต่างโรงเรียน ต่างจังหวัด…ทุกๆคนที่มีความในใจ ก็ต่างเริ่มที่จะบอกความในใจให้แก่กันและกัน ทั้งคำว่ารัก คำขอโทษ ให้อภัยกัน รวมถึงตัวเราที่มันคงจะถึงเวลาที่จะเปิดเผยควมาลัพธ์ภายในใจไปให้เธอได้รู้…เราเริ่มต้นด้วยการพูดคุยทางสื่อ Internet หรือ ที่เรียกกันว่า Msn ถึงแม้ว่าสิ่งที่เราบอกเธอไปในตอนนั้นมันอาจจะเป็นเพียงแค่ตัวอักษรที่มันไม่ได้คงอยู่ตลอดกาล ไม่ใช่คำพูดที่ได้ยินเป็นเสียง แต่มันก็ดีที่อย่างน้อยเราก็ได้บอกความในใจไปให้เธอได้รู้…ช่วงเวลาที่ผ่านมา และ ช่วงเวลาที่ได้อยู่ใกล้กับเธอ มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด ทำให้เราได้เรียนรู้ และ เติบโตขึ้น ทำให้เราได้เข้าใจอะไรใหม่ๆ…ช่วงเวลาที่พูดคุยกับเธอ ทักทายเธอ มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ถึงแม้ว่าในบางทีเธอจะอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากคุยกับเรา แต่เราก็ไม่เคยคิดที่จะโกรธเธอเลย… ในวันเกิดของเธอ มันเป็นวันที่วิเศษสำหรับเรามาก ที่เราทำให้เธอดีใจ และ ทำให้เธอลำบากใจนิดนึง อย่างน้อยสิ่งที่เธออยากได้มากที่สุด คือ คำว่า"เพื่อน" มันก็เริ่มได้มาทีละนิดทีละหน่อย…เราอยากที่จะอวยพรให้เธอมีความสุข แต่เราก็ไม่กล้าที่จะพูด ไม่กล้าที่จะโทรศัพท์ไปหาเธอ ได้แต่อวยพรเป็นข้อความแล้วส่งไปให้เธอ…และในอีกหลายๆครั้งที่เราอยากโทรไปขอโทษเธอ โทรไปแสดงความยินดี โทรไปให้กำลังใจ แต่มันก็เหมือนสวรรค์แกล้ง หรือ ว่าเราเป็นฝ่ายผิดเอง เมื่อโทรไปหาทุกทีกลับกลายเป็นว่าเธอจะไม่อยู่ หรือ ไม่ก็นอนไปแล้ว อาจจะเป็นเพราะเราที่ไม่ค่อยกล้ามัวแต่คิดว่าจะโทรไปหาเธอดีไหม??? T_T |
|
|
